Knowing

Ελληνιστί: Σκοτεινός Κώδικας (ότι ναναι μετάφραση)
Πρωταγωνιστής: Ένας παραμορφωμένος από τα botox Nicolas Cage
Trailer: Ενδιαφέρον!

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο κομπλεξικοί είναι οι αμερικανοί. Υπάρχουν όλα τα κλισέ: η μνήμη της 11ης Σεπτεμβρίου, η μαμά που "έφυγε" άδικα, το μικρομέγαλο 9χρονο που αντιμετωπίζει daddy issues, το όπλο που βρίσκεται στο ντουλαπάκι του συνοδηγού, το επικείμενο τέλος του κόσμου...
Επίσης, υπάρχουν συμπτώσεις, αριθμητικές ακολουθίες, μαζικές καταστροφές, ηρωισμοί, μεταφυσικά στοιχεία, επιστημονικές εξηγήσεις, θρησκευτικές αναφορές, εξωγήινοι παράγοντες, προφητείες... όλα στην ίδια ταινία, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.
Ενδείκνειται για σινεμά, μόνο αν θέλεις να χορτάσεις ειδικά εφφέ, και επεξεργασμένες εικόνες! Για περίπου μια-δυο ώρες μετά το μυαλό έχει μουδιάσει και δε σκέφτεσαι.
Tip: Αν αποφασίσεις να πας πάρε το μεγάλο ποπκορν και τη μισόλιτρη κόκα κολα!

We are the people...

...και με τέτοιο ήχο θα πορευτούμε μέχρι το καλοκαίρι... :)



(I know, i try!)

The nightmares ride away when you refuse to play!

Ήταν νύχτα, κάπου έξω. Πίσσα σκοτάδι και τρομακτική ησυχία. Μπροστά μου υπήρχε μια αλλόκοτη ανηφορική κατασκευή και το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα οριζόντιο κάγκελο που οριοθετούσε την πορεία. Υπήρχε μια απαγορευτική πινακίδα, κίτρινη, με μεγάλα γράμματα, φθαρμένη, σαν να την είχαν τοποθετήσει εκεί από χρόνια. Την αγνόησα επιδεικτικά και ξεκίνησα.

Ανηφόρα για κάμποσα μέτρα. Stop. Στροφή 180 μοιρών. Ανηφόρα κάμποσα μέτρα ακόμα. Stop. Κι άλλη αναστροφή. κ.ο.κ.

Συνειδητοποίησα ότι πίσω μου ερχόταν και άλλοι -δεν θυμάμαι ποιοι-, άνθρωποι που με ξέρουν, τους άκουσα που ψυθίριζαν το όνομα μου.

Το μήκος των κεκλιμένων επιπέδων μίκραινε αντιστρόφως ανάλογα με το ύψος, που όλο και μεγάλωνε. Όσο ανέβαινα ένοιωθα το -ανεπαίσθητο στην αρχή - αεράκι να δυναμώνει και μπορούσα να διακρίνω τα αχνά φώτα κάποιου μικρού οικισμού κάπου μακριά.

Φαίνεται πως οι άλλοι δεν είχαν δει την προειδοποιητική πινακίδα και κάποια στιγμή δίστασαν. Έμειναν αρκετά μέτρα πίσω μου και οι φωνές τους ξεθώριασαν.

Συνέχισα να ανεβαίνω, ώσπου έφτασα στην κορυφή του ονειρικού δημιουργήματος του μυαλού μου. Και τότε άρχισε να φυσάει μανιασμένα. Το δημιούργημα μου άρχισε να ταλαντεύεται συθέμελα κι εγώ γαντζώθηκα για να μην πέσω. Στην αρχή τρομοκρατήθηκα. Σύντομα όμως ο φόβος υποχώρησε, έδωσε τη θέση του στην ανεμελιά και άρχισα να απολαμβάνω τις στιγμές αφού για πρώτη φορά στον ύπνο ή στον ξύπνιο μου μπορούσα «να πετάω». Κάπου εκεί ξύπνησα με ένα ανεξήγητο αίσθημα ευφορίας!

* η ευφυής έμπνευση του τίτλου οφείλεται στους αγαπημένους james!

Your Catherine is twitter-ing...

Για μένα δεν μπορούσε να υπάρξει πιο πιασιάρικος ορισμός!
"Το twitter είναι κάτι σαν τα status updates στο facebook, χωρίς όμως το facebook". Perfect!
Πλέον μπορείς να με ακολουθείς και εκεί!

Update: Εδώ! :)

Μυαλό πηλός!

Όταν είσαι 12 [και πας κατασκήνωση το καλοκαίρι] το μυαλό είναι εύπλαστο σαν πηλός. Σχεδόν πάντα υπάρχει κάποιος άνθρωπος που σε επηρεάζει σε αυτή την ηλικία. [Ποσειδώνας Κοζάνης]. Μπορεί να σου μάθει πράγματα, να σου εμφυσήσει την αγάπη του για κάτι, να σου δώσει έμπνευση, ιδέες και αφορμές. Το κακό είναι ότι μετά από χρόνια δε θυμάσαι πλέον το όνομα του...

Τέταρτος *

Ο Τέταρτος να σηκώσει το χέρι! Ο Ήλιος του Τετάρτου να λάμψει δυνατά! Το αεράκι του Τετάρτου να μοσχομυρίσει σα λουλούδι (ή τσουρέκι)! Όσοι περιμέναμε τον Τέταρτο να σηκώσουμε τα μανίκια και να βγούμε έξω! Το γνήσιο παιδί του χειμώνα - δηλαδή εγώ - υποδέχομαι την Άνοιξη! Και μου αρέσει! Και δε λέω ψέματα!

* Απρίλιος: προέρχεται ετυμολογικά από το λατινικό ρήμα 'aperio' που σημαίνει 'ανοίγω'. Είναι ο μήνας κατά τον οποίο ο καιρός ανοίγει κι έρχεται η άνοιξη!

Lights off!

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα μας προέτρεπαν να σβήσουμε τα φώτα για μια ώρα, την "Ώρα της Γης". "Οι πολίτες να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στη μάχη κατά των κλιματικών αλλαγών", ήταν το μήνυμα που έφτασε στα μάτια και τα αυτιά μας μέσα από τηλεοπτικά σποτάκια, e-mails, μέσα από το facebook, μέχρι και με σχετικό sms στο κινητό.

Σήμερα όμως, ώρα 9 και τέταρτο το πρωί, τα φώτα στις κολώνες της Τσιμισκή ήταν ακόμα αναμμένα. Μιας και η ώρα άλλαξε, μήπως πρέπει να αναλάβει κάποιος να ρυθμίσει τους χρονοδιακόπτες;

Brand new..."White Lies"

Μια από τις αλλαγές των τελευταίων ημερών έχει να κάνει με τον ήχο που αφήνω να χαϊδευει τα αυτιά μου.

Οι White Lies φρέσκια -σχεδόν τυχαία- ανακάλυψη έχουν κερδίσει δικαιωματικά τα megabytes που τους αναλογούν στο mp3 μου και το ομότιτλο τραγούδι, "To lose my life", έχει σφηνώσει στο μυαλό μου για τα καλά... Χμ, καθόλου άσχημα για πρώτο album!

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

Ένα ακόμα βιβλίο μπαίνει στη στοίβα με τα διαβασμένα κι εγώ ξαφνικά αισθάνομαι κατά ένα εκατομμυριοστό πιο σοφή. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, όπως μου αρέσει να κάνω. (αν και αυτή τη φορά το απόσπασμά μου δεν είναι χαρακτηριστικό ούτε του συγγραφέα, ούτε του τρόπου γραφής).

"Καθισμένος στο κρεβάτι κοιτάζει τη γυναίκα του που ήταν ξαπλωμένη πλάι του και του έσφιγγε το χέρι μες στον ύπνο της. Δοκίμαζε έναν ανεξήγητο έρωτα γι αυτήν. Τη στιγμή εκείνη ο ύπνος της πρέπει να ήταν πολύ ελαφρύς γιατί άνοιξε τα μάτια και τον κοίταξε με ένα βλέμμα αγριωπό.
-Τι κοιτάζεις; τον ρώτησε.
Ήξερε ότι δεν έπρεπε να την ξυπνήσει αλλά να την ξαναφέρει στον ύπνο. Προσπάθησε να της απαντήσει με λέξεις που θα άναβαν στη σκέψη της τον σπινθήρα ενός νέου ονείρου.
-Κοιτάζω τα αστέρια, είπε.
-Μου λες ψέματα, δεν κοιτάζεις τα αστέρια, κοιτάζεις χάμω.
-Αφού είμαστε στο αεροπλάνο, τ'αστέρια είναι από κάτω μας.
-Α! Α!, έκανε η Τερέζα. Έσφιξε ακόμα πιο δυνατά το χέρι του Τόμας και αποκοιμήθηκε πάλι. Ο Τόμας ήξερε ότι τώρα η Τερέζα κοίταζε κάτω από το παραθυράκι ενός αεροπλάνου, που πετούσε ψηλά, πάνω απ'τα αστέρια."

Είναι μερικές φορές που όλοι μας θέλουμε να βρεθεί κάποιος να μας πιάσει από το χέρι και να μας πει ότι "όλα είναι εντάξει, όλα θα πάνε καλά". Ακόμη κι αν το ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.

Βαρκελώνη ή Θάνατος!

Μπήκα στη στενόμακρη, κλειστοφοβική αίθουσα και μόλις κάθησα στο αναπαυτικό κατά τ'άλλα κάθισμα είδα την αλήθεια να αναβοσβήνει σαν φλας μπροστά στα μάτια μου. δεν υπάρχει Βαρκελώνη- δεν υπάρχει Βαρκελώνη- δεν υπάρχει Βαρκελώνη- δεν υπάρχει Βαρκελώνη...
Όντως! Ούτε μία εικόνα της λατρεμένης μου ισπανικής πόλης και wanna-go προορισμού.
Η Barca για τον Σενεγαλέζο από το Τιεροίγ είναι η Ιθάκη του Οδυσσέα. Μαζεύει ο ψαράς τα δίχτυα του (άδεια πάντοτε, δυστυχώς) και ονειρεύεται τον παράδεισο που το όνομα του αρχίζει από 'B'. Ένας χωρικός μονολογεί ενώ τεμαχίζει τον κορμό ενός πελώριου δέντρου (σεκόγια;) με το αλυσοπρίονο.
Παράλληλα, η παρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων ανακοινώνει ένα ακόμη τραγικό νέο: μια βάρκα με 37 λαθρομετανάστες και προορισμό τον παράδεισο έπεσε σε καταιγίδα. Η θάλασσα ξεβράζει τα πτώματα στην ακτή. Τραγικό!
Ο αφηγητής της ιστορίας έχει βρεθεί σε αντίστοιχη περίσταση. Και γλύτωσε. Και ξαναδοκίμασε. Είπε για δεύτερη φορά 'Barcelone ou la mort'. Και τα κατάφερε.
Η επιθυμία να κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα ξεπερνά το φόβο ξεπερνά κάθε επικείμενο κίνδυνο. Όνειρα για μια καλύτερη ζωή! Παλεύεις γι αυτά, ρισκάρεις γι αυτά! Αφήνοντας την (κλειστοφοβική) αίθουσα συνειδητοποίησα ότι η Βαρκελώνη δεν είναι ένα ταξιδάκι αναψυχής.

Εικόνες του 21ου αιώνα

Με ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό στη διαφήμιση και μια κουλούρα στην προώθηση ξεκινά το 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης!!! Ωωω πόσες μέρες! Ωωω πόσες αίθουσες! Ωωω πόσες πολλές προβολές! Θα παρακολουθήσουμε Choamsky, θα διαβάσουμε Huxley, θα ακούσουμε Μίκη, θα φάμε φραουλόπιτες, θα πούμε σκονισμένες λέξεις. Τέλεια!

Στην άλλη πλευρά...

Η περιέργεια επικράτησε του αρνητισμού κι έτσι βρέθηκα να τριγυρίζω στα σοκάκια της κατεχόμενης Λευκωσίας. Βλέπεις, την πρώτη φορά που είχα φτάσει στο τέρμα της οδού Λήδρας είχα ανεβεί τη μεταλλική σκάλα, με τη βοήθεια του σκοπού και είχα τεντωθεί στις μύτες των ποδιών για να δω από την άλλη πλευρά: την εξαθλίωση και την καταστροφή σε όλο τους το μεγαλείο. Τώρα, το οδόφραγμα έχει φύγει, την ασχήμια των κτιρίων κρύβουν χρωματιστά πανό, ο διάδρομος οριοθετείται με γλαστρούλες και μπορείς να περάσεις απέναντι. λεπτομέρεια: πρέπει να υπογράψεις το χαρτάκι της "τουρκικής δημοκρατίας βόρειας κύπρου" - εδώ κολλάει ο αρνητισμός.

Η εικόνα στην "άλλη πλευρά" είναι αποκαρδιωτική. Καταρχήν, όλα τα μνημεία, όλα τα σημεία ιστορικού ενδιαφέροντος, οι εκκλησίες, τα κτίρια, όλα είναι "από 'κει μεριά". Κακοσυντηρημένα, κι αν όχι γκρεμισμένα τότε κλειστά. Οι εκκλησίες (λέγε μας τζαμιά) είναι πολλές μέσα στην παλιά πόλη, με μεγαλύτερη την Αγ. Σοφία, δες πως φαίνεται από μακριά και πως είναι η είσοδος της. Βρήκα και την Αγ. Αικατερίνη - καημό το είχα να βρω έναν Ι.Ν. με το όνομα μου...

Στους δρόμους της σύγχρονης πόλης, εκτός από άπειρα κοσμηματοπωλεία με χρυσά και μπακίρια, βλέπεις τη φτώχεια να πίνει καφέ, να παίζει μπάλα, να προσπαθεί να πουλήσει μαϊμούδες λουί-βιτόν, να τρώει ντόνερ... Έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να διακρίνει ένα χαμόγελο, ένα ελαφρύ μειδίαμα, κάπου...

Μοναδική ανάσα πολιτισμού και αισιοδοξίας, το Buyuk Han, άλλοτε χάνι και νυν χώρος πολιτισμού. Πανέμορφος χώρος και καλοδιατηρημένος, με τραπεζάκια για καφέ στην εσωτερική αυλή και όμορφα σοκάκια σε δύο επίπεδα για να κάνεις τον περίπατο σου. Τα άλλοτε δωμάτια έχουν μετατραπεί σε κοιτίδες πολιτισμού, όπου μπορείς να βρεις είδη λαϊκής τέχνης, χειροποίητα κοσμήματα και σουβενίρ. (πήρα και μαγνητάκι, η κατεχόμενη Λευκωσία βρήκε τη θέση της στο ψυγείο μου.)

Πήρα την επιστροφή, εν μέσω δυνατής βροχής που ξέσπασε από το πουθενά. Απέναντι από το ελληνικό φυλάκιο επισκέφθηκα το μνημείο, το αφιερωμένο σε όλους τους αδικοχαμένους νέους. Ανατριχίλα. Θες οι εικόνες, θες η μυρωδιά των κεριών, τα μηνύματα που είναι γραμμένα στους τοίχους...

Τώρα που ποστάρω αυτές τις φωτογραφίες θυμάμαι κάτι που με ρώτησε ένας νεαρός φαντάρος στο travel express: "τις είδες τις τρύπες από τις σφαίρες επάνω στα κτίρια; δεν κρύβονται..." Θυμήθηκα και κάτι άλλο που μου έιπε ένας ντόπιος "εμείς από κει δεν πάμε, γιατί εκεί είναι τα σπίτια μας. Και δε θέλουμε να πάμε σαν τουρίστες στα σπίτια μας".