Έχει αρκετό καιρό που δεν βλέπω όνειρα. Γιατί δεν κοιμάμαι. Έχει όμως αρκετό καιρό που ζω το όνειρο. Ώρες ώρες ψάχνω κάποιον να με τσιμπήσει για να βεβαιωθώ πως είναι αληθινό. Είναι.
Το όνειρο είναι κουραστικό, να ξέρεις. Νιώθεις μια υποχρέωση να το ζήσεις στο έπακρο. Άλλωστε εσύ είσαι που το θέλησες.
Το όνειρο είναι αυτόνομο. Από σένα χρειάζεται μόνο μια σπίθα για να πάρει μπρος κι έπειτα ακολουθεί μόνο του το δικό του δρόμο. Σε πάει εκεί που θέλει, εσύ απλά ακολουθείς.
Το όνειρο είναι συνεχές. Άπαξ και ξεκινήσει δεν έχει τελειωμό. Ούτε γυρισμό.
Κάποτε θα προσπαθήσουν να σου γκρεμίσουν το όνειρο. Οι συνθήκες που αλλάζουν χωρίς προειδοποίηση, τα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω σου, οι άνθρωποι που το δικό τους όνειρο συγκρούεται με το δικό σου. Κανείς δε μπορεί όμως! Αν δεν το επιτρέψεις! 😊
Μη μου δίνεις σημασία. Τα λέω όλα αυτά στον εαυτό μου για να είμαι προετοιμασμένη γι αυτά που έρχονται.
Ανάρτησα πρόσφατα στο Facebook μια από αυτές τις εικόνες, τις χιουμοριστικές και λίγο εμψυχωτικές, που με έβαλε σκέψεις. "Never give up on your dreams!"
Λάτρεψα τη φατσούλα του ζουμπουρλούδικου παχύδερμου που προσπαθεί να μοιάσει τον συλφή μονόκερο! (ξέρω, δεν υπάρχει αυτή η λέξη). Θα ήθελα κι εγώ να χαρακτηρίζομαι από αυτή την επιμονή και προσήλωση προς το στόχο. Κι όμως όχι! Δεν θυμάμαι καλά καλά πότε ήταν η τελευταία φορά που αφιέρωσα όλο μου το είναι στο στόχο μου, που ξενύχτησα για να τελειώσω κάτι, που κουράστηκα, που δόθηκα ολοκληρωτικά.
Πέρασα ώρες σκεπτόμενη γιατί... Αφού κατηγόρησα τον εαυτό μου για τεμπελιά και έλλειψη συγκέντρωσης, τελικά κατάλαβα!
Δεν έχω στόχο!
Κάπου διάβασα ότι όταν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε έχουμε πεθάνει...
Σε αναζήτηση του ονείρου, λοιπόν!
Ένα μακρόστενο παράθυρο αποκαλύπτει μια βαθια χαράδρα που καταλήγει στη θάλασσα. Στο ύψος του ορίζοντα η θάλασσα φαίνεται γαλάζια, καλοκαιρινή και τόσο ελκυστική...
Ένα πλήθος ανθρώπων, ανομοιογενών θα έλεγα, τρέχουν προς το νερό, φορώντας το μαγιό τους και κάνοντας χαρούμενους θορύβους. Ξεχωρίζω μια μεγάλη ξανθια κυρία, έναν εύσωμο κύριο, ένα κορίτσι λίγο πριν την εφηβεία και κάποιες ακόμα φιγούρες, μάλλον παιδάκια.
Φτάνουν με λαχτάρα, βουτούν και ένας ένας επιστρέφουν. Με προσπερνούν κι εξαφανίζονται χωρίς να μου δώσουν την παραμικρή σημασία. Μετά από λίγο, οι φωνές χάνονται, όλα ησυχάζουν. Μένω εκεί και συνεχίζω να κοιτάζω τον ορίζοντα. Φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι. Κι εκεί που έχω ξεχαστεί έρχεται ένας μικρός μπόμπιρας, με σγουρά μαλλάκια και μου λέει κάτι. Δεν άκουσα. Μέσα στη δίνη του ονείρου μου, η φράση αυτή στάθηκε αρκετή για να ξυπνήσω...
Ήμαστε λέει στην εθνική οδό με κατεύθυνση προς Αθήνα. "Στα δεξιά μας φαίνεται ο Όλυμπος. Το γνωστό μα τόσο άγνωστο αυτό βουνό. Ας πλησιάσουμε να το γνωρίσουμε καλύτερα". Και με μια κίνηση το αυτοκίνητο βγάζει ερπίστριες και σαν τανκ πλησιάζει τον κάθετο όγκο. "Και εδώ ψηλά μπορείτε να θαυμάσετε το πυκνό δάσος της Δαδιάς. Το οποίο χωρίζεται στα δύο από τον εντυπωσιακό καταρράκτη.. Γνωρίζατε ότι υπάρχει καταρράκτης στον Όλυμπο; Και το νερό του φεύγει υπόγεια, διασχίζει τη σχισμή που βλέπετε εκεί αριστερά, είναι το φαράγγι της Σαμαριάς αυτό που αναφέρομαι, και καταλήγει εδώ στη λιμνοθάλασσα". Και το όχημα μας ξαφνικά γίνεται πλωτό και συνεχίζουμε το ταξίδι αρμενίζοντας. "Στην απέναντι όχθη μπορείτε να διακρίνετε τους χώρους συγκέντρωσης των στρατευμάτων του Μεγαλέξανδρου. Και στους κίονες που ξεπροβάλλουν από το νερό έχουν φτιάξει τις φωλιές τους τα γαλάζια πουλιά. Δοκιμάστε να τα χαϊδέψετε. Είναι τόσο ήρεμα!" Σκέφτομαι τι σόι γεωγραφία μας μαθαίναν στο σχολείο, τίποτα δε μάθαμε, και αφηρημένα απλώνω το χέρι μου σ' ένα πουλάκι. Με τσίμπησε στον αριστερό δείχτη και στον δεξιό αντίχειρα. Ξύπνησα και άλλαξα πλευρό. Στην άλλη πλευρά του ύπνου μου ένα κοριτσάκι έβγαζε από το ψυγείο όλο χαρά το κακάο "Top of the Day" για να πιει. Καλημέρα σας!
Η ιστορία λαμβάνει χώρα στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, εκεί που παρκάρουν τα αμάξια, οριακά στο νερό, έξω από το μέγαρο. Βγαίνω από τη θεση του συνοδηγού, είμαι μισό βήμα πριν πέσω στο νερό. Ανοίγω την πίσω πόρτα και πετιέται -ανυπόμονος όπως πάντα- ο σκύλος μου. "Σπλαατς". Τρομάζω, αγχώνομαι, φοβάμαι... "Μπλααααφ", χωρίς σκέψη βουτώ κι εγώ στο νερό. Τον πιάνω. Δεν είναι ο γνωστός μικρούλης. Είναι ένα θηρίο, διασταύρωση λύκου με ροντβάιλερ που παλεύει με το νερό. Τον αρπάζω, τον σηκώνω ψηλά με τα δύο χέρια και πετυχαίνω το απίθανο: τον πετάω στο πλακόστρωτο, ενώ τα πόδια μου κολυμπάνε για να μη βυθιστώ. Αφού τον βλέπω να τινάζεται, δίνω ένα σάλτο, βγαίνω κι εγώ στα στεγνά και ξεκινάμε τη βόλτα χωρίς να έχουμε πάθει την παραμικρή δερματοπάθεια. Φυσικά, συνεχίζω τον ύπνο μου ατάραχη.
Κι εκεί που κοιμάμαι του καλού καιρού (λέμε τώρα!) ακούγεται ένας γδούπος. 'Μπαμ'. Είναι το πηχάκι που σκεπάζει τα πόδια της κουζίνας, το οποίο πέφτει με φόρα και από μέσα ξεχύνεται μια χοντρή κόκκινη κατσαρίδα με τεράστιες κεραίες και ταχύτητα ολυμπιονίκη σπρίντερ. Τινάζομαι, αρχίζω να ουρλιάζω και σύντομα συνειδητοποιώ ότι είμαι στο κρεβάτι μου, κανένα πηχάκι δεν έχει πέσει και η κατσαρίδα δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό μου. Είναι η τρίτη συνεχόμενη νύχτα που ο άτιμος ο πυρετός παίρνει τη χειρότερη σκέψη της ημέρας που προηγήθηκε, της δίνει σάρκα και οστα και μου την πλασάρει σε ανύποπτο χρόνο με ξεδιάντροπη αληθοφάνεια.
Είναι πρωί και ένας τεράστιος ήλιος τυφλώνει τα μάτια. Υγρασία στάζει από παντού, θυμίζοντας τη χθεσινοβραδινή -χωρίς τέλος- βροχή. Στο δρόμο λίμνες με απόνερα καθρεφτίζουν τον γαλάζιο πια ουρανό. Όλα τριγύρω γυαλίζουν. Περπατώ φορώντας μάλλινο πουλόβερ σφιχτό στο λαιμό και το παγωμένο αεράκι στο πρόσωπο μου με κάνει να ανατριχιάσω. Μπορώ να διακρίνω αχνό να ανεβαίνει, καθώς η υγρασία εξατμίζεται στην ατμόσφαιρα. Και μέσα σε λίγα λεπτά ο ατμός συγκεντρώνεται και δημιουργεί ένα νέφος που σκεπάζει τους πρόποδες του απέναντι βουνού. Οδηγώ κλέβοντας ματιές από το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου. Ανηφορίζω, κατηφορίζω, στρίβω... Βρίσκομαι τώρα τέρμα ψηλά. Και το θαύμα είναι και πάλι μπροστά μου. Γκαζώνω και βουτάω στα σύννεφα!
υγ. η βουτιά με έβγαλε στην κοιλάδα του Αλιάκμωνα. το 'απέναντι βουνό' είναι ο Όλυμπος. δεν θα μπορούσε να είναι όνειρο!
Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο. Τουριστικό. Όχι όμως σαν τ'αλλα. Ευρύχωρο, κλιματιζόμενο, με λευκές δερμάτινες πολυθρόνες, με ατομικό τραπεζάκι και διάδρομους ανάμεσα. Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο. Λίγο παραπέρα κάποιος κύριος και λίγο πιο μπροστά μπορώ να διακρίνω την πλάτη μιας εύσωμης κυρίας. Έξαφνα, μια εντυπωσιακή ξανθιά (υπαρκτό πρόσωπο του κύκλου μου, δικηγόρος -ονόματα δε λέμε!) αρπάζει το μικρόφωνο και σαν άλλος ξεναγός παίρνει το λόγο: "Είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Ρίξτε μια τελευταία ματιά, αποχαιρετήστε το τοπίο γύρω σας. Φεύγουμε". Η επιθετική σιγουριά στη φωνή της και η απαίτηση να υπακούσουμε με κάνουν να ξυπνησω τρομαγμένη.
Ήταν νύχτα, κάπου έξω. Πίσσα σκοτάδι και τρομακτική ησυχία. Μπροστά μου υπήρχε μια αλλόκοτη ανηφορική κατασκευή και το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα οριζόντιο κάγκελο που οριοθετούσε την πορεία. Υπήρχε μια απαγορευτική πινακίδα, κίτρινη, με μεγάλα γράμματα, φθαρμένη, σαν να την είχαν τοποθετήσει εκεί από χρόνια. Την αγνόησα επιδεικτικά και ξεκίνησα.
Ανηφόρα για κάμποσα μέτρα. Stop. Στροφή 180 μοιρών. Ανηφόρα κάμποσα μέτρα ακόμα. Stop. Κι άλλη αναστροφή. κ.ο.κ.
Συνειδητοποίησα ότι πίσω μου ερχόταν και άλλοι -δεν θυμάμαι ποιοι-, άνθρωποι που με ξέρουν, τους άκουσα που ψυθίριζαν το όνομα μου.
Το μήκος των κεκλιμένων επιπέδων μίκραινε αντιστρόφως ανάλογα με το ύψος, που όλο και μεγάλωνε. Όσο ανέβαινα ένοιωθα το -ανεπαίσθητο στην αρχή - αεράκι να δυναμώνει και μπορούσα να διακρίνω τα αχνά φώτα κάποιου μικρού οικισμού κάπου μακριά.
Φαίνεται πως οι άλλοι δεν είχαν δει την προειδοποιητική πινακίδα και κάποια στιγμή δίστασαν. Έμειναν αρκετά μέτρα πίσω μου και οι φωνές τους ξεθώριασαν.
Συνέχισα να ανεβαίνω, ώσπου έφτασα στην κορυφή του ονειρικού δημιουργήματος του μυαλού μου. Και τότε άρχισε να φυσάει μανιασμένα. Το δημιούργημα μου άρχισε να ταλαντεύεται συθέμελα κι εγώ γαντζώθηκα για να μην πέσω. Στην αρχή τρομοκρατήθηκα. Σύντομα όμως ο φόβος υποχώρησε, έδωσε τη θέση του στην ανεμελιά και άρχισα να απολαμβάνω τις στιγμές αφού για πρώτη φορά στον ύπνο ή στον ξύπνιο μου μπορούσα «να πετάω». Κάπου εκεί ξύπνησα με ένα ανεξήγητο αίσθημα ευφορίας!
* η ευφυής έμπνευση του τίτλου οφείλεται στους αγαπημένους james!