Το διάβασα κάπου και το καταθέτω:
"Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαρά μόνο στο νου μου βάζω
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσι των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμαι γω εκεί απ'τες πολλές μονάδες μία.
Μες στο ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα.
Κι αυτή η χαρά μ'αρκεί.
Πρόσθεσις, Κρυμμένα Ποιήματα, Κ.Π. Καβάφης
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα notebook. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα notebook. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
7 Οκτ 2010
17 Ιαν 2009
Notebook_9
Charles Baudelaire, τυπωμένος στην ετικέτα του "Πετρίτη Χρυσοχόου"
Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο γρασίδι
μιας τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια,
ρώτα τον άνεμο, ρώτα το κύμα,
το πουλί, το ρολόι, κάθε τι που φεύγει,
κάθε τι που στενάζει, κάθε τι που κυλάει, που τραγουδάει,
που μιλάει ρώτα τί ώρα είναι;
Κι ο άνεμος, το κύμα, τα άστρο, το πουλί, το ρολόι,
θα σου απαντήσουν: Είναι η ώρα της μέθης!
Για να μη γίνεις ο μαρτυρικός σκλάβος του χρόνου,
μέθα μέθα αδιάκοπα!
Αλλά με τί; Με ρακή, με κρασί, με ποίηση, με αρετή...
-Με ο,τι θέλεις, αλλά μέθα!...
Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο γρασίδι
μιας τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια,
ρώτα τον άνεμο, ρώτα το κύμα,
το πουλί, το ρολόι, κάθε τι που φεύγει,
κάθε τι που στενάζει, κάθε τι που κυλάει, που τραγουδάει,
που μιλάει ρώτα τί ώρα είναι;
Κι ο άνεμος, το κύμα, τα άστρο, το πουλί, το ρολόι,
θα σου απαντήσουν: Είναι η ώρα της μέθης!
Για να μη γίνεις ο μαρτυρικός σκλάβος του χρόνου,
μέθα μέθα αδιάκοπα!
Αλλά με τί; Με ρακή, με κρασί, με ποίηση, με αρετή...
-Με ο,τι θέλεις, αλλά μέθα!...
8 Ιαν 2009
A question
Notebook 8: The Mexican
Samantha: I have to ask you a question. It's a good one so think about it. If two people love each other, but they just can't seem to get it together, when do you get to that point of 'enough is enough'?
Jerry: Never.
Samantha: I have to ask you a question. It's a good one so think about it. If two people love each other, but they just can't seem to get it together, when do you get to that point of 'enough is enough'?
Jerry: Never.
23 Δεκ 2008
++
Notebook 7, Pablo Nerunda
[...]
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
[...]
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
22 Δεκ 2008
++
Notebook 6, Coehlo, Ο Διάβολος και η Δεσποινίδα Πριμ
Πάντα πίστευα ότι οι βαθιές αλλαγές στον άνθρωπο και στην κοινωνία συμβαίνουν σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα. Τη στιγμή που το περιμένουμε λιγότερο, η ζωή πετάει μπροστά μας μια πρόκληση για να δοκιμάσει το θάρρος και την επιθυμία μας για αλλαγή. Τη στιγμή αυτή καθόλου δεν ωφελεί να προσποιηθούμε ότι δε συμβαίνει τίποτα ή να δικαιολογηθούμε λέγοντας ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι. Η πρόκληση δεν περιμένει. Η ζωή δεν κοιτάζει πίσω.
Πάντα πίστευα ότι οι βαθιές αλλαγές στον άνθρωπο και στην κοινωνία συμβαίνουν σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα. Τη στιγμή που το περιμένουμε λιγότερο, η ζωή πετάει μπροστά μας μια πρόκληση για να δοκιμάσει το θάρρος και την επιθυμία μας για αλλαγή. Τη στιγμή αυτή καθόλου δεν ωφελεί να προσποιηθούμε ότι δε συμβαίνει τίποτα ή να δικαιολογηθούμε λέγοντας ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι. Η πρόκληση δεν περιμένει. Η ζωή δεν κοιτάζει πίσω.
9 Δεκ 2008
I.O.U.
Χρωστάω ποστ εδώ και μέρες. Να'μαι πάλι λοιπόν. Έχω στο μυαλό μου διάφορα... για τα έκτροπτα που γίνονται αυτές τις μέρες και που τα ζω από κοντά, για άλλα δικά μου -χαζά- θεματάκια... Anyway, είμαι μακριά από τη βάση μου και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ τώρα. Επιφυλάσσομαι!
++
Notebook 5, Κων. Καβάφης
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε.
Φανερώνεται αμέσως όποιος τό'χει μέσα του το ΝΑΙ και λέγοντας το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθηση του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι ΟΧΙ θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο το ΟΧΙ -το σωστό- εις όλη την ζωή του.
++
Notebook 5, Κων. Καβάφης
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε.
Φανερώνεται αμέσως όποιος τό'χει μέσα του το ΝΑΙ και λέγοντας το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθηση του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι ΟΧΙ θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο το ΟΧΙ -το σωστό- εις όλη την ζωή του.
4 Δεκ 2008
++
Notebook 3, H.Hessen, "Der Steppenwolf"
(ο Χένρι και η Ερμίνα τρώνε στο εστιάτόριο)
Κοίταξε μικρέ μου, αυτό εδώ είναι ένα ποδαράκι πάπιας, κι όταν κανείς ξεριζώνει το αφράτο και ωραίο κρέας από το κόκαλο, τότε κάνει μια γιορτή. Και πρέπει κανείς να έχει τέτοια όρεξη, ένταση και ευγνωμοσύνη στην ψυχή του, όπως ακριβώς ένας ερωτευμένος που για πρώτη φορά βοηθάει το κορίτσι του να ξεντυθεί. Κατάλαβες; Όχι; Είσαι λοιπόν πρόβατο. Πρόσεξε: σου δίνω ένα κομματάκι από το ωραίο αυτό μπούτι, θα δεις. Έτσι, άνοιξε το στόμα σου! Ω, μα είσαι τέρας! Τώρα, ένας Θεός ξέρει, ποιους άλλους παρατηρεί και σκέφτεται, μήπως τον δουν να παίρνει από το δικό μου πιρούνι! Μη σκέφτεσαι άλλο, άσωτε υιέ, δε θα σε ντροπιάσω.
Αλλά αν χρειάζεσαι για την δική σου ευχαρίστηση την έγκριση των άλλων, τότε είσαι πραγματικά ένας φτωχός βλάκας.
3 Δεκ 2008
Οι ΖΕΝ
Μου έκαναν δώρο ψαράκια. Τέσσερα. Τα φωνάζω ομάδα ΖΕΝ γιατί είναι πολύ χαλαρωτικά! Κολυμπάνε πάαρα πολύ ήρεμα και για αρκετές στιγμές μένουν ακίνητα μές στο νερό! Είναι μικροσκοπικά, λευκά - περλέ και έχουν σπιρτόζικα μάτια, σαν της τσιπούρας. Το πιο στρογγυλωπό το ονόμασα Hiro Nakamura, για τα άλλα τρία δεν έχω βρει ακόμα όνομα . Ψάχνω...
++
Notebook 2, Οδ. Ελύτη, απόσπασμα από το Μονόγραμμα
Πουθενά δεν πάω, μ'ακούς
Ή κανείς ή κι οι δυό μαζί, μ'ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ'ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς, μ'ακούς
Σ'άλλη γη, σ'άλλο αστέρι, μ'ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει αέρας
Που αγγίξαμε ο ίδιος , μ'ακούς
[...]
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Ειμ'εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ'ακούς
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς.
2 Δεκ 2008
Ένα δρόμο πιο πάνω
Σήμερα το πρωί το λεωφορείο δεν έστριψε από την Ν. Πλαστήρα. Είχα συνηθίσει κάθε πρωί να κάθομαι στην αριστερή πλευρά και να χαζεύω τη θάλασσα. Μπορούσα να δω τι καιρό κάνει στον Όλυμπο, αν η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή έβλεπα τα σπίτια στην Περαία και μετρούσα τις ψαρόβαρκες στη μαρίνα. Όχι πια. Σήμερα το πρωί το λεωφορείο έστριψε στην Κοραή. Ένα δρόμο πιο πάνω. Αρκετό για να μου περιορίσει τον ορίζοντα. Fuck! Μισώ να μου χαλάνε τη συνήθεια.
++
About my Moleskine
Εδώ και δυο-τρεις μέρες έχω μπει στη διαδικασία να μεταφέρω data από τα ημερολόγια-σημειωματάρια -σκόρπια φύλλα του 2008 στη νέα Moleskine που μου έκαναν δώρο. Πολύ υλικό, πάρα πολύ, ικανό να γεμίσει το "legendary notebook of VanGogh, Chatwin, Heminway and Picasso" πριν καν μπει η χρονιά. Γι αυτό αποφάσισα τις επόμενες μέρες που υπολείπονται μέχρι να μας αποχαιρετήσει το 2008 να μεταφέρω εδώ κάποια πραγματάκια που κατά καιρούς διάβασα -άκουσα -έγραψα και για κάποιους λόγους δεν θέλω να ξεχάσω. Κάποια είναι τόσο παλιά που έχουν υποστεί άπειρες μεταφορές από χρόνο σε χρόνο. Άλλα είναι πιο νέα, βγαλμένα από τον πιο ώριμο εαυτό μου. Τα αποσπάσματα θα επισημαίνονται με τη λεξούλα 'notebook', α/α και φυσικά την πηγή. Θα έρχονται στην οθόνη σου σε ημερήσια διάταξη, ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε έμπνευση της ημέρας.
Notebook 1, G.G. Marquez
"Σε αγαπώ όχι γι αυτό που είσαι, αλλά γι αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι κοντά σου"
22 Ιουλ 2008
Ενενηνταεννιά φλουριά
Ένα ακόμα απόσπασμα από ένα ακόμα βιβλίο που μου άρεσε πολύ...
Τι θα συνέβαινε όμως
αν η φώτιση ερχόταν στις ζωές μας
και αντιλαμβανόμασταν, έτσι ξαφνικά,
ότι τα ενενηνταεννιά φλουριά μας
είναι το εκατό τοις εκατό του θησαυρού.
Ότι δε μας λείπει τίποτα,
κανένας δε μας έκλεψε τίποτα,
το εκατό δεν είναι καθόλου
πιο στρόγγυλος αριθμός
από το ενενηνταεννιά.
Αυτό είναι μόνο μια παγίδα,
ένα καρότο που έβαλαν μπροστά μας,
για να είμαστε βλάκες,
για να σέρνουμε το κάρο,
κουρασμένοι, κακόκεφοι,
δυστυχείς και συμβιβασμένοι.
Μια παγίδα για να μη σταματήσουμε ποτέ να σπρώχνουμε
και για να μείνουν όλα όπως έχουν.
Αιωνίως τα ίδια!
Πόσα πράγματα θα άλλαζαν
αν μπορούσαμε να απολαύσουμε
τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι.
Προσοχή όμως: Το να παραδεχθείς ότι το ενενηνταεννιά είναι ο θησαυρός, δε σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλήψεις τους στόχους σου. Δε σημαίνει ότι πρέπει να συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε. Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι και άλλο το να συμβιβάζεσαι. Όμως αυτό είναι σε άλλο παραμύθι...
Τι θα συνέβαινε όμως
αν η φώτιση ερχόταν στις ζωές μας
και αντιλαμβανόμασταν, έτσι ξαφνικά,
ότι τα ενενηνταεννιά φλουριά μας
είναι το εκατό τοις εκατό του θησαυρού.
Ότι δε μας λείπει τίποτα,
κανένας δε μας έκλεψε τίποτα,
το εκατό δεν είναι καθόλου
πιο στρόγγυλος αριθμός
από το ενενηνταεννιά.
Αυτό είναι μόνο μια παγίδα,
ένα καρότο που έβαλαν μπροστά μας,
για να είμαστε βλάκες,
για να σέρνουμε το κάρο,
κουρασμένοι, κακόκεφοι,
δυστυχείς και συμβιβασμένοι.
Μια παγίδα για να μη σταματήσουμε ποτέ να σπρώχνουμε
και για να μείνουν όλα όπως έχουν.
Αιωνίως τα ίδια!
Πόσα πράγματα θα άλλαζαν
αν μπορούσαμε να απολαύσουμε
τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι.
Προσοχή όμως: Το να παραδεχθείς ότι το ενενηνταεννιά είναι ο θησαυρός, δε σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλήψεις τους στόχους σου. Δε σημαίνει ότι πρέπει να συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε. Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι και άλλο το να συμβιβάζεσαι. Όμως αυτό είναι σε άλλο παραμύθι...
17 Ιουν 2008
Το γεφυράκι
Μόλις τελείωσα την ανάγνωση ενός ακόμα βιβλίου και παραθέτω την παράγραφο που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση μέσα από τις 433 σέλίδες. Όταν πρωτοδιάβασα το συγκεκριμένο απόσπασμα ένοιωσα ότι απευθύνεται σε μένα... σαν κάποιος να μου λέει αυτά τα λόγια κοιτώντας με στα μάτια...
"Yπήρχε μια εποχή στη ζωή μας που ήμαστε τόσο κοντά, ώστε τίποτα δεν έμοιαζε να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας, και μόνο ένα μικρό γεφυράκι μας χώριζε. Την ώρα που ετοιμαζόσουνα να το πατήσεις, εγώ σε ρώτησα: "θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να 'ρθεις σε μένα;" - Αμέσως εσύ σταμάτησες να το θέλεις. Κι όταν σε ξαναρώτησα έμεινες σιωπηλός. Από τότε βουνά και χείμαρροι και όλα όσα χωρίζουν κι αποξενώνουν ορθώθηκαν ανάμεσα μας, κι ακόμα κι αν θέλαμε να συναντηθούμε, δεν μπορούσαμε. Αλλά όταν τώρα θυμάσε εκείνο το μικρό γεφυράκι, χάνεις τα λόγια σου, ξεσπάς σε λυγμούς και απορείς."
Και αναρωτιέμαι... μήπως είμαι έτοιμη να κάνω δεύτερη φορά το ίδιο λάθος;
"Yπήρχε μια εποχή στη ζωή μας που ήμαστε τόσο κοντά, ώστε τίποτα δεν έμοιαζε να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας, και μόνο ένα μικρό γεφυράκι μας χώριζε. Την ώρα που ετοιμαζόσουνα να το πατήσεις, εγώ σε ρώτησα: "θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να 'ρθεις σε μένα;" - Αμέσως εσύ σταμάτησες να το θέλεις. Κι όταν σε ξαναρώτησα έμεινες σιωπηλός. Από τότε βουνά και χείμαρροι και όλα όσα χωρίζουν κι αποξενώνουν ορθώθηκαν ανάμεσα μας, κι ακόμα κι αν θέλαμε να συναντηθούμε, δεν μπορούσαμε. Αλλά όταν τώρα θυμάσε εκείνο το μικρό γεφυράκι, χάνεις τα λόγια σου, ξεσπάς σε λυγμούς και απορείς."
Και αναρωτιέμαι... μήπως είμαι έτοιμη να κάνω δεύτερη φορά το ίδιο λάθος;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)