18 Μαΐ 2013

Περί παιδείας!

Κάποιες σκέψεις μου, με αφορμή την επιστολή που έγραψε ο μαθητής της α' λυκείου και κάνει το γύρω των social media τις τελευταίες μέρες.  
Καταρχήν κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι κυβερνήσεις έχουν φέρει τη χώρα μας στο σημείο μηδέν. Παντού, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην ανάπτυξη, στον πολιτισμό το πράγμα πάει από το κακό στο χειρότερο. Το ίδιο το κράτος δεν αφήνει την ιδιωτική πρωτοβουλία να ανθίσει και τους ανθρώπους να προκόψουν.
Πιστεύω ότι η μόνη διέξοδος από τη σημερινή κατάσταση είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ. Ώστε οι νέοι να βρουν τη δύναμη να αλλάξουν νοοτροπία και να ξεκολλήσουν από τις παρωχημένες ιδέες των γονιών τους.
Και η παιδεία έρχεται κυρίως μέσω της ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ. Χρειάζεται πολύς κόπος και προσήλωση για να γνωρίσουν οι νέοι την ιστορία, τη γεωγραφία, την επιστήμη, τη σημασία της χώρας μας.
Και αυτός είναι ο ρόλος των ΔΑΣΚΑΛΩΝ. Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που θα δώσουν το κίνητρο στους νέους και θα τους βοηθήσουν να αναπτύξουν κριτική τους σκέψη. Οι δάσκαλοι ΔΕΝ είναι αυτοί που θα αμελήσουν τη δουλειά τους στο βωμό μιας απεργίας. Οι δάσκαλοι ΔΕΝ είναι αυτοί που έχουν το περιθώριο να ξεφύγουν από τον ιερό σκοπό που έχουν αναλάβει.
Αυτό πιστεύω εγώ. Και θεωρώ θλιβερή την εικόνα παιδιών που περιφέρονται ασκόπως στο δρόμο με το σχολικό σάκο στον ώμο, επειδή χάνουν μάθημα, λόγω κάποιας απεργίας....

24 Φεβ 2013

Επιχείρηση ARGO!

Πως μια αληθινή ιστορία με αναμενόμενες εξελίξεις και γνωστό φινάλε καταφέρνει να δημιουργήσει ομολογουμένως το πιο έντονο κλίμα σασπένς σε ταινία τα τελευταία χρόνια; Εεε; Κύριε Μπεν Άφλεκ, ερωτώ!
Πρόκειται για "μια εξιστόρηση της εξέγερσης των Ιρανών στα χρόνια του Χομεϊνί που κατέληξε σε ομηρία των υπαλλήλων της Αμερικανικής Πρεσβείας". Κι όμως κατάφερε να είναι μια ταινία διασκεδαστική!!!
Εμένα μου άρεσε. Και έχει καιρό να μου αρέσει τόσο ταινία. Ήταν η απόδοση της εποχής, ήταν τα κοστούμια, ήταν τα μαλλιά και τα μουστάκια, όσο διαρκούσε η ταινία ζούσα ως ενήλικη κάποιες στιγμές, που όταν πραγματικά συνέβησαν δεν είχα βγει καλά καλά απ' το αυγό.
Ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής Άφλεκ κατάφερε να χωρέσει στο ίδιο έργο το χιούμορ, τη βιομηχανία του κινηματογράφου, τη φρίκη των πολιτικών αναταραχών και το αμερικανικό ιδεώδες.
Ας γράψω κι εγώ αυτό που διαβάζω στα 9 στα 10 blogs: ο Άφλεκ είναι ένας μέτριος ηθοποιός, μα ένας εξαίρετος σκηνοθέτης.
Έχοντας εκφράσει πάντως την εξυπνάδα, την πυγμή και το κουράγιο των Αμερικανών, πιστεύω πως το όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου το έχει στο τσεπάκι του.  
Tip: Αξίζει να προσέξει κανείς τους τίτλους τέλους!

19 Φεβ 2013

Εισπρακτικες τακτικες..

Μέρες τώρα ζω ένα σχεδόν σουρεαλιστικό σκηνικό, με πρωταγωνίστρια την Credicom, την "εξειδικευμένη τράπεζα στην καταναλωτική πίστη!" Όλα ξεκίνησαν από ένα μικρό υπόλοιπο, ύψους 37,41€ που προέκυψε από τις τακτικές πληρωμές των δόσεων του αυτοκινήτου μας. 
Λάβαμε λοιπόν και οι δύο συν υπόχρεοι ενημερωτικό sms για το ποσό αυτό, συνοδευόμενα από κλήση στην οποία εξηγήσαμε ευγενικά ότι το γνωρίζουμε και ότι θα το φροντίσουμε μαζί με την καταβολή της επόμενης δόσης. (2 sms και 1 κλήση).
Ακολούθησε επιστολή στο σπίτι, την οποία θεωρήσαμε ότι είχαν ήδη στείλει πριν τους ενημερώσουμε.
Δυο μέρες μετά, λάβαμε άλλα 2 sms, στα οποία απάντησα με τηλεφώνημα μου εγώ. Αφού επανέλαβα ότι το ποσό θα πληρωθεί μαζί με την επόμενη δόση, τους επέστησα την προσοχή στο ότι δεν θα πρέπει να ενοχλούν τους πελάτες τους εφόσον έχει ήδη γίνει συνεννόηση. Έκλεισα το τηλέφωνο λέγοντας τους να ξε-τσεκάρουν επιτέλους το πεδίο που στέλνει τις αυτόματες ενημερώσεις. 
(Έως τωρα έχουμε: 4 sms / 2 κλήσεις / 1 επιστολή).
Νομίζαμε ότι ηρεμήσαμε, μέχρι την περασμένη Παρασκευή, που ο άντρας μου δέχθηκε όχι μια, αλλά 2 κλήσεις, από δύο εκπροσώπους μέσα στο ίδιο πρωινό. Εκεί είναι που το παίρνεις στην πλάκα και τους λες ότι έχουν ήδη ξοδέψει άλλα 37€ μόνο και μόνο για να μας ενημερώνουν. 
Χθες, γυρνώντας στο σπίτι βρήκα στο γραμματοκιβώτιο άλλη μια επιστολή...
(Έως σήμερα έχουμε: 4 sms / 4 κλήσεις / 2 επιστολές).

Συγνώμη αν σας κούρασα, αλλά σκέφτηκα ότι η δική μας ιστορία είναι αστεία. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η πίεση ασκείται σε ανθρώπους άνεργους, με παιδιά, σε ανθρώπους που είχαν κάποια αβαρία και δε μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μεγαλύτερα ποσά; Δε λέω, πρέπει και η εταιρία να εισπράξει. Δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Άλλα, για το Θεό, ας υπάρχει μια σχετική ανοχή, τουλάχιστον όταν γίνεται συνεννόηση. Εισπρακτικές τακτικές όπως αυτή της Credicom, είναι αυτές που οδηγούν τον κόσμο στο χείλος της αυτοκτονίας.

18 Φεβ 2013

Ο James Bond δεν πεθαίνει ποτέ!

Μην ανησυχείτε! Το κείμενο μου δεν είναι σπόιλερ. Το μόνο που θα πω είναι η ταπεινή μου γνώμη: δύο ώρες μιας μέτριας (έως βαρετής) ταινίας, οδηγούν στο τελευταίο ημίωρο, όπου η περιπέτεια και η δράση απογειώνονται σε ένα σούπερ εντυπωσιακό (όλα τα λεφτά) φιναλε!!! Μόνο που μέχρι τότε έχει κρυώσει το ποπ-κορν...
Αυτός ο James Bond μυρίζει κάτι από τα παλιά! Η διακριτική του γοητεία προέρχεται από την απόλυτη σοβαρότητα (ούτε ένα χαμόγελο αυτός ο άνθρωπος). Η δύναμη του πηγάζει από τη σιγουριά (no second thoughts). Η ιδιοφυΐα του είναι συνώνυμο της εποχής από την οποία προέρχεται (Ι ε> the old fashioned Aston Martin!). Και όλο αυτό το συνοθύλευμα σκέψεων μου προέκυψε την ώρα που καιγόταν το σύμπαν!
Ας μη μιλήσω για σκηνικά, υπερβολές, σκηνές δράσης και εφφέ...
Εκεί που θέλω να σταθώ, είναι στους ρόλους: Ο κακός της υπόθεσης (Χαβιέ Μπαρδέμ) για πρώτη φορά κλέβει λίγη από τη δόξα του πρωταγωνιστή: τόσο κακός, τόσο, τόσο αποφασισμένος, τόσο ξανθός... σχεδόν άγνωστος. Η 'Μ' κανονική bitch (007 says!), ενώ ο 'Q' εξαιρετικός nerd με το μαλλάκι του και το γυαλάκι του και την νεανική του υπεροψία!
Εντάξει, η επιλογή ενός James Bond για Σάββατο απόγευμα σε αποζημιώνει!!!


11 Φεβ 2013

Ο Φεβρουάριος των ταινιών!

Χαράς ευαγγέλια για τους απανταχού σινεφίλ, καθώς ο Φεβρουάριος διακρίνεται από την κινητικότητα του όσον αφορά τις νέες κυκλοφορίες ταινιών. Έρχονται τα Όσκαρ βλέπετε...
Τι να πρωτοδεί κανείς;  Στα Όσκαρ μάχονται το πολυδιαφημισμένο Argo του Μπεν Άφλεκ, το αλλιώτικο γουέστερν Django Unchained, το Life of Pi του τεράστιου Ανγκ Λι, οι Άθλιοι, ο Λινκολν, η υπερπαραγωγή Skyfall, ακόμα και το Silver Linings Playbook με τον συμπαθή  Μπράντλεϋ  Κούπερ..
Κι έπειτα είναι μια σειρά από πολλές ακόμα ταινίες, που λιγότερο ή περισσότερο μου προσελκύουν το ενδιαφέρον: Cloud Atlas, Seven Psychopaths, The Perks of Being a Wallflower, The Impossible, Hitchcock, To Rome With Love...

4 Φεβ 2013

Δεν άκουσα!

Ένα μακρόστενο παράθυρο αποκαλύπτει μια βαθια χαράδρα που καταλήγει στη θάλασσα. Στο ύψος του ορίζοντα η θάλασσα φαίνεται γαλάζια, καλοκαιρινή και τόσο ελκυστική...
Ένα  πλήθος ανθρώπων, ανομοιογενών θα έλεγα, τρέχουν προς το νερό, φορώντας το μαγιό τους και κάνοντας χαρούμενους θορύβους. Ξεχωρίζω μια μεγάλη ξανθια κυρία, έναν εύσωμο κύριο, ένα κορίτσι λίγο πριν την εφηβεία και κάποιες ακόμα φιγούρες, μάλλον παιδάκια.
Φτάνουν με λαχτάρα, βουτούν και ένας ένας επιστρέφουν. Με προσπερνούν κι εξαφανίζονται χωρίς να μου δώσουν την παραμικρή σημασία. Μετά από λίγο, οι φωνές χάνονται, όλα ησυχάζουν. Μένω εκεί και συνεχίζω να κοιτάζω τον ορίζοντα. Φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι. Κι εκεί που έχω ξεχαστεί έρχεται ένας μικρός μπόμπιρας, με σγουρά μαλλάκια και μου λέει κάτι. Δεν άκουσα. Μέσα στη δίνη του ονείρου μου, η φράση αυτή στάθηκε αρκετή για να ξυπνήσω...

2 Φεβ 2013

Η πόλη σήμερα και άλλοτε...

Σήμερα πέρασα το πρωινό μου σερφάροντας, και έπεσα σε μια σειρά από κείμενα και φωτογραφίες σχετικά με την παλιά Θεσσαλονίκη. Και συγκεκριμένα την οδό Βασιλίσσης Όλγας, απ' όπου περνάω καθημερινά. Την άλλοτε 'Οδό των Εξοχών', με τα αρχοντικά της!
Είναι πολλά που θα ήθελα να γράψω. Προτιμώ όμως να σας δώσω ένα link από το blog της Κύας Τζήμου, που μέσα από το παράδειγμα ενός και μόνο κτιρίου μας δίνει, σε μας τους νεότερους, να καταλάβουμε τι συνέβη... Διαβάστε εδώ, είναι πραγματικά ενδιαφέρον!

31 Ιαν 2013

New Years ReVolution!!


...το παρακάτω το έγραψα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και αφορά τους στόχους του 2013. Όσοι με ξέρετε και από το τουίτερ πιθανότατα έχετε δει στο timeline σας κάποιους -αν όχι όλους- από τους στόχους αυτούς. Είναι περισσότερο κάτι σαν γενικές αρχές, όχι αυτοσκοποί, που κλείνουν μέσα τους μια σειρά από δράσεις. Και είμαι στην περήφανη θέση να σας κοινοποιήσω ότι έχοντας συμπληρώσει το 1/12 του 2013, είμαι σε καλό δρόμο :) :)

Να και μια λίστα με τα resolutions της νέας χρονιάς. Γραμμένα στα Αγγλικά, για κάποιο λόγο....
#1: another point of view at the social media
#2: no more hair ironing
#3: put the 'blues' in order
#4: stop gossiping around
#5: do not tolerate with bad behaviours (but remember, its not your business to change such manners)
#6: respect my body (that includes physically and mentally)
#7: perfect my english
#8: set a goal and build a strategy
#9: love animals and do something about them
#10: BELIEVE IN ME




30 Ιαν 2013

Το υπέροχο μουσείο της Ακρόπολης!

Κατά το πρόσφατο ταξίδι αστραπή που έκανα στην Αθήνα, βρήκα λίγο χρόνο να επισκεφθώ το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Και ενθουσιάστηκα.
Πέρα από τα εκθέματα, το ίδιο το κτίσμα αποτελεί από μόνο του αξιοθέατο. Στιβαρό, φτιαγμένο από μπετό και γυαλί, με inox λεπτομέρειες σε κερδίζει από μακριά, πριν ακόμα εισέλθεις στο εσωτερικό του. Η θέα 360 μοιρών από το εσωτερικό του, προς τον Παρθενώνα και τις γύρω περιοχές, απερίγραπτη! Και μέσα τα εκθέματα σκορπισμένα, όχι παραταγμένα, θαρρείς και είναι αυτά που κυκλοφορούν ανάμεσα στους επισκέπτες.
Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός πως στον πάνω πάνω όροφο έχει στηθεί ένας ακόμα "Παρθενώνας" από μπετό, σε πραγματικές διαστάσεις και περιτριγυρισμένος από inox κολώνες, ίσες στον αριθμό με το πρωτότυπο. Και εκεί έχουν τοποθετηθεί τα εκθέματα στην φυσική τους θέση!

Ένας απολαυστικός καφές στο εστιατόριο του 2ου ορόφου και μια επίσκεψη στο πωλητήριο δίπλα, συμπλήρωσαν τη βόλτα μου. Ένα μαγνητάκι με μια αφαιρετική άποψη της κιονοστοιχίας του Παρθενώνα συμπληρώνει τη συλλογή στο ψυγείο μου.

Φωτογραφίες και όλες οι πληροφορίες εδώ: www.theacropolismuseum.gr

19 Δεκ 2012

The Skin I Live In

Η γνωστή ταινία του Pedro Almodovar προβλήθηκε χθες από το συνδρομητικό κανάλι. Ευκαιρία να αναφερθώ κι εγώ σε αυτό το ιδιόρρυθμο θέαμα!
Όταν με παρέσυραν στο σινεμά για να παρακολουθήσουμε "Το δέρμα που κατοικώ", οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήξερα τι να περιμένω. Έναν 'άλουστο' Μπαντέρας; Μια ταινία γεμάτη ισπανικά κλισέ και διαλόγους με προφορά; Ίσως μια προκλητική εμμονή στο γυναικείο φύλο; (Αλμοδοβάρ γαρ!) 
Μόνο μετά τα μισά αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε τη δια-στροφή του σεναρίου. Δε θα πω πολλά -spoiler alert! O Almodovar επιβεβαιώνει τη φήμη του και για άλλη μια φορά συγκλονίζει. Δεν μπορείς να περιμένεις τίποτε λιγότερο από αυτόν!
Ο Μπαντέρας δεν είναι απλός πλαστικός χειρούργος. Είναι ένας σύγχρονος Φρανκεστάιν. Η κούκλα συμπρωταγωνίστρια του κλεισμένη στο όμορφο κελί της υποφέρει σιωπηλά. Οι γύρω χαρακτήρες υποταγμένοι και αυτοί στο αυστηρό βλέμμα και στην ισχυρογνωμοσύνη του πρωταγωνιστή.
Τελικώς, η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ και τη συστήνω -στους σκληροπυρηνικούς- σινεφίλ!
Εδώ η ταινία: http://www.imdb.com/title/tt1189073/

12 Δεκ 2012

Δε θέλω να δω την επισκόπηση του 2012!

-Δε θέλω να δω την επισκόπηση του 2012. -Και τι μας το λες; Ποιος σε ρώτησε; -Ένα application στο Facebook.
Τα social media είναι πάντα εκεί. Να σου θυμίζουν τα όσα έκανες. Ή καλύτερα να σου θυμίζουν τα όσα δήλωσες ότι έκανες. Και στους φίλους σου. Κι αντίστοιχα να θυμάσαι κι εσύ τις στιγμές και τις πράξεις εκείνων.
Βέβαια, το όλο θέμα είναι Ομερτά. Μια συγκαλυμμένη συνεννόηση, μια συλλογή από χαμογελαστές φωτογραφίες, λουσμένες από ήλιο και βότκα.
Όλη ξέρουμε ότι αυτή είναι η μισή αλήθεια.
Εγώ δεν έχω ένα προφίλ γεμάτο με τέτοιες φωτογραφίες. Προτιμώ τη δική μου αλήθεια και τη δική μου επισκόπηση. Όχι του application.
(Συμπέρασμα: στις λίστες to-do του νέου έτους:  μια (προσωπική) εντελώς νέα θεώρηση του Facebook.)

3 Δεκ 2012

Διαφήμιση για Oscar!

Αναφέρομαι στο νέο tv spot του Drambuie -Taste of The Extraordinary, που είναι κατά τη γνώμη μου ότι καλύτερο έχει παιχθεί ποτέ στην ελληνική τηλεόραση μεταξύ των προγραμμάτων (για να μην πω και συμπεριλαμβανομένων αυτών)!
Στο extraordinary bar, ο barman σε περιμένει! Εδώ, η ατμόσφαιρα του Dali συναντά τους εφιάλτες του David Lynch. Το χρυσό ποτό αψηφά τους νόμους της βαρύτητας. Τίποτα δεν είναι όπως θα 'πρεπε. Ασπρόμαυρη κινηματογράφηση, πρωταγωνιστές που σαγηνεύουν και πολλές σκιές.
Οι σκιές του De Chirico, που γίνονται πόρτες για τη φαντασία. Surreal!!!

Αγαπημένη μου σκηνή η σκάλα που βγαίνει πάνω απο τα σύννεφα!

Και ολόκληρο το spot εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=DW-7S6x_zTY