Βιομηχανία κατασκευής συννέφων!

Είναι πρωί και ένας τεράστιος ήλιος τυφλώνει τα μάτια.
Υγρασία στάζει από παντού, θυμίζοντας τη χθεσινοβραδινή -χωρίς τέλος- βροχή. Στο δρόμο λίμνες με απόνερα καθρεφτίζουν τον γαλάζιο πια ουρανό. Όλα τριγύρω γυαλίζουν. Περπατώ φορώντας μάλλινο πουλόβερ σφιχτό στο λαιμό και το παγωμένο αεράκι στο πρόσωπο μου με κάνει να ανατριχιάσω. Μπορώ να διακρίνω αχνό να ανεβαίνει, καθώς η υγρασία εξατμίζεται στην ατμόσφαιρα. Και μέσα σε λίγα λεπτά ο ατμός συγκεντρώνεται και δημιουργεί ένα νέφος που σκεπάζει τους πρόποδες του απέναντι βουνού.
Οδηγώ κλέβοντας ματιές από το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου. Ανηφορίζω, κατηφορίζω, στρίβω... Βρίσκομαι τώρα τέρμα ψηλά. Και το θαύμα είναι και πάλι μπροστά μου. Γκαζώνω και βουτάω στα σύννεφα!

υγ. η βουτιά με έβγαλε στην κοιλάδα του Αλιάκμωνα. το 'απέναντι βουνό' είναι ο Όλυμπος. δεν θα μπορούσε να είναι όνειρο!

Inner Smile

Είναι η προοπτική του ξεχειλωμένου Σ-Κ που έρχεται.
Είναι η επήρεια των παυσιπόνων που καταπολεμούν την ημικρανία.
Είναι η εργασιακή αποφόρτιση.
Είναι οι ακτίνες που τρύπησαν επιτέλους τα σύννεφα.
Άρχισε να αχνοφαίνεται;

Που είναι

Που είναι η ζωντάνια; Που είναι το πάθος; Που είναι η χαρά της ζωής; Ο ευρών αμοίβεται, ο βοηθών ..δε θα το μετανοιώσει.

It's about time...

"What was there before the big bang? Well, you see, there was no before because before the big bang, time did not exist. Time is a revolving extansion of the universe itself. But what will happen when the universe has finished expanding?"

Mr. Nobody

p.s nice soundtrack
p.s 2 καιρός ήταν...

++ Notebook 11

Το διάβασα κάπου και το καταθέτω:

"Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαρά μόνο στο νου μου βάζω
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσι των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμαι γω εκεί απ'τες πολλές μονάδες μία.
Μες στο ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα.
Κι αυτή η χαρά μ'αρκεί.

Πρόσθεσις, Κρυμμένα Ποιήματα, Κ.Π. Καβάφης

I love you Phillip Morris!

Έχω την εντύπωση ότι η ταινία πέρασε στα ψιλά όταν πρωτοβγήκε. Ή εγώ δεν έδωσα τότε την πρέπουσα σημασία.
Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, αποτελεί έναν ύμνο στο ανθρώπινο μυαλό και τις δυνατότητες του. Όχι, όχι στον έρωτα... Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στους γκέι έρωτες, αλλά όπως και να το δει κανείς ο ήρωας την είχε την απατεωνιά στο αίμα του από την αρχή.
Δεν θα σταθώ στην ερμηνεία του Τζιμ Κάρεϊ -ευτυχώς έχει αφήσει μακριάάά πίσω του την εποχή της ανόητης γκριμάτσας και αυτό αρκεί.
Θα τονίσω όμως την απίθανη ερμηνεία του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, που ως αρχικά ντροπαλός, μετά αφοσιωμένος και παραμελημένος και τελικά υστερικός σύντροφος κλέβει την παράσταση. I love you phillip morris! xxx

Friday's Pieces

1)τι σόι friday's pieces είναι αυτά, αν Σάββατο δε διαφέρει από την κάθε καθημερινή;
2)εγκυμοσύνες, αρραβωνιάσματα, γάμοι... happy faces all around!
3) my happy face: έχω επιτέλους καινούρια ντουλάπα :)
2)να επισημάνω τέλος τη λαχτάρα με την οποία περίμενα πέρσι τον Οκτώβριο. Τον καλωσόριζα ήδη από την τελευταία βδομάδα του Σεπτέμβρη! Φέτος, εξίσου δύσκολα, αλλά πιο coool...
5)καλό Μήνα - καλό φθινόπωρο!

Είδα κάτι που μ'άρεσε!

Είδα πρωί πρωί το ουράνιο τόξο!
Ξεπηδούσε μέσα από τη θάλασσα, διέγραφε ένα τεράστιο τόξο στον ουρανό και χανόταν κάπου προς το καραμπουρνάκι. Όλα τριγύρω ήρεμα και γαλήνια. Βάρκες αραγμένες στην μαρίνα της Αρετσούς, κάποιοι γλάροι που πετούσαν στον γκρι ουρανό, μια διάχυτη μουντάδα που προσπαθούσαν να τρυπήσουν οι ακτίνες του ήλιου.
Το μεγαλείο της φύσης - οι μικρές χαρές που σε κάνουν να χαμογελάς σαν παιδί!

If you talk too much my head will explode

Πότε η καλοπροαίρετη κριτική γίνεται πλάκα;
Και πότε η πλακίτσα καταντάει ενοχλητική;
Ποια είναι εκείνα τα λεπτά σημεία που σε κάνουν να αναρωτηθείς τα βαθύτερα αίτια;
Τι κρύβεται μέσα σου όταν μιλάς κι όταν ακούς;
Προς τι τόση εμμονή;
(Φιλοσοφικά ερωτήματα που προκύπτουν ακούγοντας People In Planes)

Salt

Spoiler alert - μη συνεχίζεις την ανάγνωση αν σκοπεύεις να δεις την ταινία.
Η Αντζελίνα ξανθιά. Η Αντζελίνα μελαχροινή. Η Αντζελίνα δημιουργεί αυτοσχέδιες βόμβες. Η Αντζελίνα πηδάει από νταλίκα σε φορτηγό. Εν κινήση. Η Αντζελίνα κρέμεται από ψηλό κτίριο. Η Αντζελίνα το σκάει από περιπολικό. Εν κινήση. Και μετά η Αντζελίνα σκοτώνει κόσμο σαν να'ταν κουνούπια. Η Αντζελίνα μιλάει ρωσικά. Η Αντζελίνα είναι ρωσίδα. Η Αντζελίνα δεν είναι ρωσίδα. Ουφ! Πόση Αντζελίνα ν'αντέξει κανείς;

Is this the real life? Is this just fantasy...?

Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο. Τουριστικό. Όχι όμως σαν τ'αλλα. Ευρύχωρο, κλιματιζόμενο, με λευκές δερμάτινες πολυθρόνες, με ατομικό τραπεζάκι και διάδρομους ανάμεσα.
Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο. Λίγο παραπέρα κάποιος κύριος και λίγο πιο μπροστά μπορώ να διακρίνω την πλάτη μιας εύσωμης κυρίας.
Έξαφνα, μια εντυπωσιακή ξανθιά (υπαρκτό πρόσωπο του κύκλου μου, δικηγόρος -ονόματα δε λέμε!) αρπάζει το μικρόφωνο και σαν άλλος ξεναγός παίρνει το λόγο: "Είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Ρίξτε μια τελευταία ματιά, αποχαιρετήστε το τοπίο γύρω σας. Φεύγουμε".
Η επιθετική σιγουριά στη φωνή της και η απαίτηση να υπακούσουμε με κάνουν να ξυπνησω τρομαγμένη.

Που είναι;

Που είναι το αυτοσχέδιο πάρκινγκ του οδοστρώματος της παραλίας;
Που είναι τα φουσκωτά μπαλόνια με λούτρινο ζωάκι στο εσωτερικό;
Που είναι τα πλήθη κόσμου που (θα πρεπε να) κατακλύζουν την πλατεία της ΧΑΝΘ;
Που είναι τα παραγεμισμένα λεωφορεία που δεν ανοίγουν τις πόρτες στη στάση 'στρατηγείο';
Που είναι τα τουριστικά λεωφορεία; Το μποτιλιάρισμα; Τα λουκάνικα; Οι μπύρες;
Δεν έχουμε έκθεση σ'αυτή την πόλη;