Friday's Pieces

1) Αυτή η εβδομάδα πέρασε τόσο γρήγορα... Ένα post που το παλεύω εδώ και μέρες έμεινε τελικά στα drafts και τώρα θα μετακινηθεί στα deleted
2) Τα 'μαθες? Από πολύ νωρίς μας βάζουν στο τριπάκι...
3) 'Ελένη,
το όνομα δεν κάνει το περιεχόμενο
ο τίτλος, η επιφάνεια δεν κάνουν το είναι'
Αφιέρωση αγαπημένης μου καθηγήτριας στο σχολικό λεύκωμα μου. Αποστήθισα τις λέξεις, πίστεψα στο νόημα. Κακώς! Μια μαθηματικός δεν θα 'πρεπε να μπαίνει στα μονοπάτια του λυρισμού και του ρομαντισμού.
4) ... άντε άντε, άλλες 12 απομένουν!OMG! Πόσα να χωρέσουν σε 3 24ωρα;;; Αναρωτιέμαι τι θα πρωτο-προλάβω...
5) Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, καλό ταξίδι στους ταξιδιώτες! Welcome to the real world σε μένα!

Friday's Pieces

1) Eπαναφέρω μια παλιά στήλη αυτού εδώ του blog, αρχής γενομένης από σήμερα.
2) Έπεσε το μάτι μου στο εξής: "Βελτιώνονται οι φράχτες, βελτιώνονται κι οι άλτες". Κάποιος κατέθεσε τη σοφία και την έμπνευση του σε τοίχο επί της Αριστοτέλους.
3) Άκουσα δεκάδες φορές σήμερα τη φράση 'Καλή Χρονιά!' Απάντησα άλλες τόσες 'Καλή Σεζόν' ...ρε παιδιά, νοιώθω σαν να ήρθαν τα Χριστούγεννα...
4) Μπήκα στο τριπάκι των Heroes ξανά. Chapter Five, Season Three, όπως θέλεις πές το, εγώ το λέω 'κάτι-να-μας-απασχολήσει-μέχρι-να-ξαναρχίσει-το-Lost'.
5) Τέλος, αποφασισα να μειώσω δραστικά το χρόνο που περνάω στο internet και στο social networking. (εξαιρείται βέβαια το blog). Πάντως, αν θέλεις ξέρεις που να με βρεις!
Καλό Σ/Κ!

Οι ταινίες που είδα το Σαββατοκύριακο...

... ήταν τρεις. Ατυχείς επιλογές, τις αναφέρω για να σε προστατέψω αν σκοπεύεις να ξοδέψεις χρόνο ή/και ευρώ για κάποια από αυτές.
Έχουμε και λέμε:
a. The Ugly Truth
b. Year One
c. District 9
Ας είναι! Τα καλύτερα έρχονται! Αρχίζει το νέο πρόγραμμα των καναλιών! Αρχίζει σήμερα ο Παπακαλιάτης!

Cheers!

Ένα ευφυές σχέδιο που προέκυψε από μια τρελή ιδέα!
Ένα καλό deal, αποτέλεσμα διεξοδικής έρευνας!
Κατάπληξη στο άκουσμα των νέων!
Ένα 'welcome to the jungle' αντί ευχαριστιών!
Φοράμε το πιο πλατύ χαμόγελο και φεύγουμε!

I'll be your hero* soon!

Αν έτυχε το προηγούμενο Σάββατο μεσημέρι να είσαι στο καρφούρ στην πτέρυγα με τα ηλεκτρονικά και είδες μια ροκ σταρ με την ηλεκτρική κιθάρα στα χέρια να παίζει Aerosmith, ε αυτή ήμουν εγώ! Έκτοτε η κιθάρα βρίσκεται στο σαλόνι μου, τα δαχτυλάκια μου είναι πιασμένα και στο μυαλό μου παίζει ένα συνεχόμενο ντιγκι-ντίγκι... προπονούμαι σκληρά.. :)

*guitar

Μπράβο Κορίτσια!

Άφησα λίγο χρόνο για να 'κάτσει' το περίεργο αυτό θέαμα μέσα μου. Μου άρεσε πολύ! Πολύ κοντά στο πρωτότυπο, οι "8 γυναίκες" ήταν μια παράσταση με πολλές ιδιαιτερότητες. Όχι μόνο ως προς το φύλο των πρωταγωνιστών, αλλά και ως προς τον τόπο που εκτυλίχθηκε η ιστορία, ως προς τη μορφή του δολοφόνου που κυκλοφορεί ανάμεσα μας. Είχε αρκετά κωμικά στοιχεία και πολλές χαριτωμενιές, χωρίς (ευτυχώς) να γίνεται γελοίο. Η ζωντανή μουσική και τα ηχητικά εφφέ ήταν εκεί για να εντείνουν το μυστήριο. Δεν ξέρω αν στ'αλήθεια οι πρωταγωνιστές μπήκαν στη γυναικεία ψυχολογία. Πάντως, συνιστώ την παράσταση ανεπιφύλακτα!

*respect στον Χρ.Λούλη (Louise) για το αισθησιακό τραγούδι!

Τι είδα στο Τελλόγλειο

Πιο μοντέρνος απ'όσο ο κοινός νους μπορεί να αντέξει, ασαφής και άτιτλος σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αυτό που βλέπεις είναι όντως έτσι, στοιβαρός στις διαστάσεις και παιδικός στην απόδοση. Αυτός είναι ο Miro!
Τα έργα του δείχνουν την ολότητα τους όταν τα κοιτάς από μακριά. Κι αν προσέξεις λίγο παραπάνω θα δεις ότι και αυτά σε κοιτάνε!
Υπήρχαν και κάποια υπερεκτιμημένα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, εκθέματα. Αρκετές προθήκες με σκίτσα του καλλιτέχνη στο χέρι και λεζάντες τύπου: "Άτιτλο: στυλό διαρκείας σε χαρτί"... Υπήρχαν και τα γλυπτά, εναλλακτικός τρόπος έκφρασης με πρωταγωνίστρια τη γυναίκα. Όχι, δεν θα πω άλλα, καλύτερα να πας..
Προσπαθώντας αργότερα να συλλάβω τη συλλογιστική του καλλιτέχνη, κατέληξα ότι δεν υπάρχει καμία λογική και ότι τελικά στιγμιαίες εκρήξεις έμπνευσης κάτω από τις κατάλληλες συγκυρίες παίρνουν μορφή και μπορούν να διατηρήσουν την υπόσταση και την αξία τους στο χρόνο!

Magnificent!

Να ένα καταπληκτικό νέο που ενδιαφέρει πολλούς!
U2 live in Athens!
Θα ζωντανέψουν και πάλι οι αναμνήσεις του 1997.
Μόνο που όλα θα είναι πιο εξελιγμένα, πιο 'σφαιρικα' :)
Κι εμείς πιο ώριμοι για να αντιληφθούμε το εκτόπισμα του μεγάλου συγκροτήματος που ονομάζεται U2 και του... 'small (front)man with big ideas' Bono!
Χμμ... πότε; σε ένα χρόνο από τώρα!
Magnificent!

Ο Miro της Μαγιόρκα!

Miro? Εδώ?
Επιτέλους μια ενδιαφέρουσα έκθεση στο Τελλόγλειο, ένα γεγονός που θα ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της τέχνης, θα ξυπνήσει τους θεσσαλονικείς φιλότεχνους από το λήθαργο, θα δώσει υπόσταση στην ανύπαρκτη κουλτούρα της πόλης μας..
ουπς, δεν ήθελα να αρχίσω να λέω τέτοια, Δευτεριάτικα...

Catherine hopes she's a good swimmer..

Παίρνω θέση. Μια κούπα καφέ στο αριστερό χέρι, το moleskine και το στιλό στο δεξί. Κάθομαι στη γωνία του καναπέ. Ρίχνω μια ματιά έξω από το παράθυρο. Έχει καιρό να μου συμβεί. Δεν έχω τίποτα να γράψω.
Just give me a second darling to clear my head..
Έχουμε και λέμε: καλοκαίρι, άδεια, διακοπές, νησιά, θάλασσες, εικόνες, εμπειρίες, παλιόφιλοι, επιστροφή, δουλειά, φωτογραφίες, αναμνήσεις... πολλά. Σκόρπιες ιδέες στο μυαλό, ποστ που όφειλα να έχω ήδη ανεβάσει, φυσάει αέρας αλλαγής, κάθομαι στο ρεύμα.
Wake me up when September ends..
Σε μια πόλη που αρνείται πεισματικά να γεμίσει (μα πότε τελειώνουν οι διακοπές;) με κατατρώει ένα υπερπλήρες ωράριο. Τρίτη βδομάδα τώρα. Και έπεται συνέχεια. Δίνω τον καλύτερο μου εαυτό. Οι γαλάζιες εικόνες όμως έχουν ήδη ξεθωριάσει.

Summertime!

This here is the place where i will be staying.
There isn't a number
You can call the payphone
Let it ring a long long long long time
If i don't pick up, hung up
Call back, let it ring some more...

Το πριν και το μετά!

Ας περιαυτολογήσω λίγο...
Δύο πράγματα είναι που μου αρέσουν πολύ όταν πρόκειται να παρακολουθήσω μια συναυλία. (το παρακολουθήσω δεν είναι και η πιο κατάλληλη λέξη)
1.
Το διάστημα πριν, όταν κυκλοφορώ με γεμάτω το mp3, με το best του εκάστοτε καλλιτέχνη, το live και τα υπόλοιπα albums, τα οποία συνήθως ακούω σε αντίστροφη χρονολογική σειρά, διαλέγω 'τα καλύτερα μου' και βγάζω το ιδανικό playlist του live.
2.
Το διάστημα μετά, όταν έχω ξυπνήσει την επόμενη μέρα και συνειδητοποιώ πως έχω πέσει έξω στο playlist. Πως όση προετοιμασία κι αν έχω κάνει, όσα τραγούδια κι αν έχω ακούσει, πάντα υπάρχει κάτι που μου έχει ξεφύγει. Και -ω τι σύμπτωση- είναι αυτό που μου κολλάει στο μυαλό. Κι αρχίζω να ψάχνω, να ψάχνω... Έτσι είχα πάθει τότε, έτσι έπαθα και χθες. Thank god, πάντα υπάρχει κάποιος που βοηθά να ξεκολλήσεις!

Έτσι, σήμερα τραγουδάμε (με τσιριχτή φωνή):
There's nothing to say I get in the way Unable to break obsession
και ξανά...
There's nothing to say I get in the way Still unable to break obsession