You've got the love!

Είναι ένα τραγούδι το οποίο ακούω που και που στο repeat, ξανά και ξανά... Αυτό συμβαίνει όταν α) για οποιοδήποτε λόγο τα βρίσκω δύσκολα και β) τα επεισόδια του sex & the city που προβάλλει ο alpha φτάνουν για άλλη μια φορά προς το τέλος.



Μιας και συμβαίνουν και τα δύο το βάζω εδώ να το ακούσουμε. Εγώ χαμογελάω και ξανάχαμογελάω, ενώ η Κάρυ Μπράντσω περπατάει και περπατάει και περπατάει στους δρόμους του Μανχάταν, με το κινητό να αναβοσβήνει το όνομα του μίστερ Μπιγκ!

Κομμάτια...

Είναι κάτι μέρες που δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι. Που το κεφάλι είναι βαρύ. Που το σώμα ξυπνάει πιο κουρασμένο απ' όταν κοιμήθηκε. Που σκέφτεσαι όσα έχεις να κάνεις μέχρι το βράδυ και απλά αρνείσαι.
Όσο κι αν δε θέλω να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι, σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες. Μα όσο κι αν 'αρνούμαι', είμαι εδώ -στη δουλειά- στις υποχρεώσεις, ανυπομονώνοντας να περάσουν οι ώρες, και μετά να περάσουν κι άλλες ώρες και να έρθει το βράδυ.Μήπως και καταφέρω να κοιμηθώ -επιτέλους- συνεχόμενα για μια νύχτα, γιατί το κακό παραέγινε μια βδομάδα τώρα...

Ο άτιμος ο πυρετός...

Κι εκεί που κοιμάμαι του καλού καιρού (λέμε τώρα!) ακούγεται ένας γδούπος. 'Μπαμ'.
Είναι το πηχάκι που σκεπάζει τα πόδια της κουζίνας, το οποίο πέφτει με φόρα και από μέσα ξεχύνεται μια χοντρή κόκκινη κατσαρίδα με τεράστιες κεραίες και ταχύτητα ολυμπιονίκη σπρίντερ. Τινάζομαι, αρχίζω να ουρλιάζω και σύντομα συνειδητοποιώ ότι είμαι στο κρεβάτι μου, κανένα πηχάκι δεν έχει πέσει και η κατσαρίδα δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό μου. Είναι η τρίτη συνεχόμενη νύχτα που ο άτιμος ο πυρετός παίρνει τη χειρότερη σκέψη της ημέρας που προηγήθηκε, της δίνει σάρκα και οστα και μου την πλασάρει σε ανύποπτο χρόνο με ξεδιάντροπη αληθοφάνεια.

Η σφαιροποιημένη ελιά του Έκτορα

Είχα αναφερθεί και παλιότερα σε εξεζητημένες εφαρμογές μαγειρικής. Πριν λίγες μέρες δοκίμασα κάποιες από αυτές και θα ήταν παράληψη να μην αναφερθώ στην εμπειρία. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τη σφαιροποιημένη ελιά του Έκτορα Μποτρίνι.*
Φαντάσου μια πράσινη ελιά στο φυσικό της μέγεθος σαν κανονική, χωρίς όμως κουκούτσι και χωρίς 'ψωμί'. Μια ελιά που 'σκάει' στο στόμα και απελευθερώνει χυμούς με τόσο δυνατή γεύση, που σε κάνει να πιστεύεις ότι πρώτη φορά τρως ελιά και ότι μέχρι τώρα σε κορόιδευαν με υποκατάστατα.
Η τόσο έντονη αυτή αίσθηση προκύπτει από την τεχνική της σφαιροποίησης. Είναι η τεχνική που δημιουργεί σφαίρες -μικρές ή μεγαλύτερες- σκληρές στο εξωτερικό και υγρές στο εσωτερικό τους.
Η διαδικασία δεν είναι τόσο δύσκολη όσο πιθανών ακούγεται. Να τι ανακάλυψα με μια γρήγορη έρευνα στο internet. Χρησιμοποιούμε δύο μείγματα: (1) Νερό με ασβέστιο και (2) νερό με αλγινικό νάτριο (Νάτη και η χημεία!)
Με λίγα λόγια: αναμειγνύουμε τον χυμό του προϊόντος μας (ελιά) με το μείγμα του αλγινικού νατρίου, το οποίο έχει πηκτικές ιδιότητες. Το βάζουμε σε σύριγγα και προσεχτικά δημιουργούμε μπαλάκια τα οποία άφηνουμε να πέσουν στο υγρό ασβέστιο, όπου εκεί παγώνουν. Δε συγκράτησα χρόνους και άλλες λεπτομέρειες, δεν θα φτιάξω ποτέ κάτι τέτοιο, άλλωστε!
Αν θα το έτρωγα ξανά? Παρόλο που το αρχικό 'κλακ' ήταν και είναι ακόμα αρκετά ανατριχιαστικό στη σκέψη, ναι, θα έτρωγα!

*Ο Έκτορας υιοθετεί με επιτυχία μια παλιά ιδέα που παρουσίασε το 2005 ο Ferran Adria στο εστιατόριο του El Bulli στη Βαρκελώνη.

Θα το δώσει ή δεν θα το δώσει;

Όσοι αγαπητοί αναγνώστες και επισκέπτες αυτού του blog βλέπετε "Το Νησί" στο Mega, μπορείτε να πείτε τη γνώμη σας:
Θα το δώσει ο κυρ Πρόεδρος το γράμμα στην κυρα-Ευγενία, ή θα το κρύψει/σκίσει/κάψει για να μη την χάσει; Είναι ο κυρ Πρόεδρος καλός άνθρωπος; Την αγαπάει τόσο ώστε να την κάνει ευτυχισμένη; Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα τη χάσει;
Ή είναι, απλά, άλλο ένα εγωιστικό γουρούνι;

Toulouse Lautrec: ο άνθρωπος και η εποχή

Μια επίσκεψη στην έκθεση των έργων του Toulouse Lautrec που φιλοξενείται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα με έκανε να γνωρίσω έναν τραγικό καλλιτέχνη και μια παρεξηγμένη εποχή, την Belle Epoque.
Ο Ανρί (Henri de Toulouse Lautrec) γεννήθηκε το 1864. Το γεγονός πως οι γονείς του ήταν πρώτα ξαδέρφια, του προκάλεσε ατροφία στα πόδια, νανισμό και τον καθήλωσε στο 1.52, μακριά από την ζωή που ίσως ονειρευόταν.
Άρχισε να σκοτώνει το χρόνο του συχνάζοντας σε καμπαρέ και οίκους ανοχής της Μονμάρτης.
Το έριξε στη ζωγραφική.Ετοίμαζε πυρετωδώς σκίτσα, αποτυπώνοντας τους θαμώνες στα καμπαρέ και τους οίκους ανοχής όπου σύχναζε.
Γρήγορα, έγινε ο γραφίστας της εποχής. Έργα του μια σειρά από αφίσες, πόστερ, εξώφυλλα, διαφημιστικά που προωθούσαν τα in στέκια της εποχής, τους stars και τις όμορφες αρτίστες. Κάποτε, γνώρισε τον Van Gong, εμπνεύστηκε, ταξίδεψε στην Ευρώπη, έζησε στη νύχτα...
Η εφήμερη τέχνη του Lautrec αποτελεί την κυριότερη αποτύπωση μιας ολόκληρης εποχής. Μέσα από τα έργα του η Belle Epoque κατάφερε να μείνει ζωντανή. Η κάθε αφίσα που διασώθηκε, αποτελεί πηγή πληροφόρησης αιώνες μετά. Ο Henri μετατρέπεται σε ρεπόρτερ, κατά κάποιο τρόπο στη σκέψη μου.
Ένα κομμάτι της έκθεσης ήταν αφιερωμένο στη σχέση του με τη μαγειρική (μα τι μόδα πια, αυτή η μαγειρική!).
Οι επισημάνσεις του γύρω από τη διοργάνωση ενός καλόυ γεύματος ήταν εξαιρετικές, μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η προτελευταία:
'Το νερό καταστρέφει τον ουρανίσκο (βλ. γεύση). Στα γεύματα που παράθετε έβαζε χρυσόψαρα να κολυμπούν στις καράφες, για να μην τολμούν οι καλεσμενοι να πιούν'.
Ο Henri πέθανε από σύφιλη το 1901, σε ηλικία 36 ετών.

Η σημασία της εκπαίδευσης στη ζωή και στη δουλειά μας

Δεν πιστεύω στους εμπειρογνώμονες. Όσο κι αν ασχοληθείς με ένα θέμα ή ένα επάγγελμα, όσο καλός κι αν γίνεις, πάντοτε χρειάζεται ένα γνωστικό υπόβαθρο, μια θεωρητική κατάρτιση που θα σου δώσει βάσεις για να γίνεις ακόμα καλύτερος.
Πως μου 'ρθε αυτό τώρα;
Με αφορμή την απεργεία των φαρμακείων θυμήθηκα ένα περιστατικό που συνέβη λίγες μέρες πριν, κατά την πρόσφατη επίσκεψη μου σε ένα από δαύτα. Εν συντομία:
Πήγα να ζητήσω αναλγητικό τύπου 'cold n flu' για να ξεφύγω από ένα μίνι κρύωμα που με ταλαιπωρούσε.
-Ναι, αλλά πριν το αγοράσω, μήπως υπάρχει θέμα με τα συμπληρώματα Τ4 που παίρνω και δεν κάνει να τα συνδυάσω; ρωτάω την κοπελιά με την άσπρη ρόμπα.
-Εχμ, μπα, όχι, δε νομίζω...
-ΟΚ!
Κοιτάζοντας το φύλλο οδηγιών λίγο αργότερα αντιλαμβάνομαι ότι δεν μου κάνουν. Πάω πίσω.
-Δώστε μου κάτι άλλο γιατί αυτό που μου δώσατε δεν ενδείκνυται.
-Ναι, ε; για να δω (ανοίγει-διαβάζει) .... εχμ, τι να σας δώσω τώρα...;
-Εγώ θα σας πω;;;;
Για να μην τα πολυλογώ, ανοίξαμε όλα τα σχετικά σκευάσματα για να διαβάσουμε τις οδηγίες ώσπου να καταλήξουμε σε απλά nurofen.
Πληρώνω τη διαφορά και γυρνώντας την πλάτη ακούω την κοπελιά να μου λέει:
-Εεε, εντάξει, υπερβολές είναι αυτά. Κι εγώ παίρνω Τ4 και 'cold n flu' όταν χρειάζεται και δεν έπαθα τίποτα.... !!!!!
Γύρισα και την κοίταξα με νόημα.
"Βρε δεν έρχεσαι να σε γράψουμε στους Βοηθούς Φαρμακείου, λέω 'γώ, μην πάρεις στο λαιμό σου κανέναν άνθρωπο", είπα από μέσα μου.

New Release!!

Έρχονται οι REM!
Έρχεται το Collapse into now!
Μια πρώτη γεύση από τα sample tracks με κάνει να ανυπομονώ... οι παλιές αγάπες βλέπεις δεν ξεχνιούνται!
Θα επανέλθω επί του θέματος :)

"I know what I'm chasing and I know that this is changing me"
[Uberlin]

Do you know what time it is?

Πρόκειται για ντοκυμαντέρ του BBC, που προβλήθηκε στα πλαίσια του 5ου Διεθνές Φεστιβάλ Επιστημονικών Ταινιών πριν κανα-δυο μήνες. Το είδα χθες σε μια προσπάθεια να καταλάβω τι ισχύει και να πάψω να αγχώνομαι όταν αργώ. Δεν κατάλαβα ακριβώς τι ισχύει και άρχισα να αγχώνομαι ακόμα περισσότερο στην ιδέα του πόσο μικροί και τιποτένιοι είμαστε μπροστά στην απεραντοσύνη του χωροχρόνου.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η εμπειρία του χρόνου είναι μια ψευδής ιδέα που ο καθένας βιώνει με τον τρόπο του. Και όσο κι αν ακούγεται παράλογο, ο δικός μου χρόνος είναι διαφορετικός από τον δικό σου. Όλα είναι σχετικά.
Την εκανε τη δουλειά του το ντοκιμαντέρ. Αποφάσισα να πάψω να βιάζομαι!

Μια βόλτα στην πόλη με εκπτώσεις και βροχή!

Παρασκευή απόγευμα, είχα μια πελώώώώρια λαχτάρα για εκπτωσιακό shopping.Ευκαιρία είναι είπα, να κάνω μια βόλτα, λίγο χάζι στις βιτρίνες, ίσως βρω κάτι που μ'αρέσει, ήθελα να ψωνίσω κι ένα δώρο...
Δεν με πτόησε ο άπειρος κόσμος μέσα στα μαγαζιά. Ξέρεις, οι ορδές από μανιακές πελάτισσες που προκαλούν στο πέρασμα τους το χάος,στοιβάζουν τα ρούχα τσαλακωμένα στους πάγκους και παρατούν ότι δεν τους κολακεύει στο δοκιμαστήριο. Ούτε ο άπειρος κόσμος στα πεζοδρόμια με πτόησε.'Ολοι αυτοί που περπατούν επί της Τσιμισκή, της Μητροπόλεως, της Αγίας Σοφίας, κρατώντας την ομπρέλα ανοιχτή κάτω από τα υπόστεγα.
Ξεροκατάπια όμως όταν, στο δοκιμαστήριο γνωστού καταστήματος, αναγκάστηκα να ζητήσω από την πωλήτρια το μεγαλύτερο νούμερο στο φορεματάκι που δοκίμασα.
-Ε, ναι λοιπόν, μανδάμ, πάχυνα, το παραδέχομαι. Ανέβηκα ένα νούμερο ...

Friday's Pieces

Κομματάκια που συνθέτουν μια 'άλφα' ποιότητα χειμερινής ζωής:
1)Πρωινή βόλτα με το φρεντάκι στα πάρκα με το καταπράσινο γκαζόν -χειμώνα καιρό- στη μαρίνα Αρετσούς
2)Καφές και εφημερίδα στον καναπέ του σπιτιού μου
3)Μεσημεριανό ουζάκι - μπυράκι με καλή παρέα (που απαραίτητα φτάνει το ηλιοβασίλεμα)
4)Οικογενειακό χουχούλιασμα στον καναπέ με μαραθώνιες προβολές Tv Shows (Dexter that is!)
Αρκεί να μην βρέχει... αχ, ας έχει ήλιο το Σ/Κ!!

Τόμος Β'

Να'τα μας!
Μέρες γυρίζει στο μυαλό μου η επιστροφή, μα μόλις έπιασα χαρτί και μολύβι ήρθε και το writers block.
Λοιπόν έχουμε και λέμε:
ΝΕΟ BLOG!
-όχι άλλο μαύρο. Φωτεινά χρώματα. (ανοιχτό γκριζάκι, μην το παρακάνουμε!)
-όχι άλλες σκέψεις. Ναι δηλαδή, αλλά αυτό το τεράστιο thoughts που εμφανίστηκε στη νέα εφαρμογή δεξιά, μου μυρίζει καμμένο εγκέφαλο.
ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ!
-όχι άλλες αποφάσεις. Αφού ποτέ δεν τις τηρώ
-όχι άλλους άπιαστους στόχους. Είναι η χειρότερη πηγή άγχους.

Καλή Χρονιά λοιπόν αγαπημένε μου αναγνώστη. Καλές επιτυχίες σε ότι κάνεις και καλές αναγνώσεις από δω και πέρα. Αλήθεια, είσαι ακόμα εδώ;