12 Μαΐ 2009

DM! DM! DM!

Fuck! Fuck! Fuck! Ούτε αυτή τη φορά. Ούτε φέτος.





Update:
απ'ότι φαίνεται...κανείς φέτος...
“Sorry to say the show is cancelled. Dave Gahan is ill. We’ve had a doctor in to see him backstage and unfortunately the doctor’s advice is that Dave cannot perform. In fact he is now on his way to hospital for a check up. Dave really wanted to be well enough to perform and apologizes for letting you fans down. We are hopeful Dave will recover by to morrow and that we can re-schedule the show for tomorrow but we will only know this tomorrow so listen for public announcement on radio and internet tomorrow. “
Ελπίζω τουλάχιστον να γίνει σήμερα, για όσους έχουν ακόμα τη δυνατότητα να είναι εκεί...

11 Μαΐ 2009

Pre-Reworks!

Μεταξύ άλλων είχε Tiga στο πρόγραμμα! Παρόλο που έχω αφήσει πίσω τέτοιου τύπου μουσικά ακούσματα, δεν μπορώ να μη χορεύω κάθε φορά που ακούω αυτό:



Αλλά δεν άκουσα και δε χόρεψα, δυστυχώς...
... (unfortunately), i was far from home!

7 Μαΐ 2009

Η Jolie... και ο Pit...



Γεια σου Jolie! Ελπίζω να είναι όμορφα στον σκιουρο-παράδεισο!

NEW: Σήμερα 21/5/09 ο Pit μας άφησε και πήγε να συναντήσει την αγαπημένη του ... :(

6 Μαΐ 2009

Αγαπημένοι μου Γονείς...

Τελικά είναι αλήθεια ότι είμαστε 'κομμάτια' των γονέων μας. Δεν αναφέρομαι στις όποιες εξωτερικές ομοιότητες -αυτό είναι σχετικό!
Αυτό που λέω έχει να κάνει περισσότερο με τις αντιδράσεις, τις σκέψεις και τις συμπεριφορές... Κάθε πράξη μου, κάθε λέξη που ξεστομίζω προκύπτει από τη βαθιά ριζωμένη ύπαρξη των γονέων μέσα μου.
Σε κάθε πιθανή περίπτωση πιάνω τον εαυτό μου να κάνει την αναγωγή. Αυτό γενικώς μπορεί να θεωρηθεί καλό: είναι μια μέθοδος αυτογνωσίας.
Αν το δούμε αντίστροφα, σε κάθε πιθανή περίπτωση ξέρω ποια θα είναι η δική τους αντίδραση, ξέρω τι έχουν μέσα στο κεφάλι τους (αυτό είναι λιγάκι τρομαχτικό ορισμένες φορές).
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι:
Αγαπημένοι μου Γονείς... εγώ σας γέννησα! :)
Είμαι αρκετά μεγάλη (!) και έχω απομακρυνθεί αρκετά από το οικογενειακό περιβάλλον για να μπορώ πλέον να το αντιληφθώ καθαρά.

3 Μαΐ 2009

Μάιος

Φίλοι και γνωστοί ξεχύθηκαν 'να πιάσουν τον Μάη' σε Χαλκιδικές, επαρχίες και περιφέρειες.
Δεν ξέρω τι κατάφεραν αυτοί, εγώ πάντως τον Μάη τον τσάκωσα κάπου κοντά στη γωνία Ερμού με Βενιζέλου. Τον πρόδωσε το φωσφορούχο αδιάβροχο που φορούσε!
Καλό μήνα!

16 Απρ 2009

It's always better on holiday...

...τραγουδούν οι Franz Ferdinand κι εμένα το σημερινό πόστ μου βγαίνει λιγάκι αποχαιρετιστήριο.
Αυτή τη φορά θα κάνω διακοπές από όλα! Για αρκετό καιρό δε θα με διαβάσεις στο blog, δε θα με δεις online στο facebook, ούτε στο gmail, δεν θα κάνω δηλώσεις στο twitter, δεν θα ακούσω lastfm.
Υπόσχομαι να είμαι καλή, να περάσω καλά -i'll drink like Richard Burton, dance like John Travolta :) - να κρατήσω όλες τις νέες εικόνες ζωντανές στο μυαλό μου και στην κάμερα για να τις καταθέσω μετά εδώ μια προς μία, να μαζέψω όσο περισσότερο ήλιο μπορώ!
Κι εσύ να μου υποσχεθείς ότι θα είσαι καλός, θα περάσεις καλά, θα προσέχεις, και αν πιεις μην οδηγήσεις, ΟΚ? Όπως μου αρέσει πάντα να λέω... ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ!
Καλό Πάσχα!
wu!

15 Απρ 2009

No line on the horizon!

Κάποιο μουντό απόγευμα, σαν το χθεσινό, άνοιξη θα πρέπει να ήτανε ή ίσως φθινόπωρο, γύρω στις 7.00 ή και πιο νωρίς, κάποιος άνδρας, που μάλλον θα πρέπει να ήταν διαφημιστής ή στέλεχος δισκογραφικής εταιρίας ή εταιρίας παραγωγής τελοσπάντων, έκανε τη βόλτα του στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κάπου μεταξύ του Μεγαλέξανδρου και του Μακεδονία Παλλάς. Ο άνθρωπος αυτός θα πρέπει είχε μαζί του φωτογραφική μηχανή ή απλά να είχε μπαταρία στο κινητό (εγώ συνήθως δεν έχω τίποτα από τα δύο). Η φωτογραφία που τράβηξε εκείνο το απόγευμα θα πρέπει να προτάθηκε, να αγαπήθηκε και να έγινε τελικά το εξώφυλλο του νέου άλμπουμ των U2!

13 Απρ 2009

Me as a detective :)

Έχει αρκετά χρόνια που έχω σταματήσει να παίζω παιχνίδια στον υπολογιστή. Εξαιρούνται κάποια παιχνίδια τύπου ''hidden objects'' με τα οποία πολλές φορές κολλάω και μετά τα βάζω με τον εαυτό μου που χάνω έτσι άσκοπα το χρόνο μου.
Τώρα όμως, λέω να καταπιαστώ για άλλη μια φορά (η πρώτη φορά ήταν το 2000 με μεγάλη επιτυχία και πολλά ξενύχτια) με το "DISCWORLD NOIR".
Παρόλο που πέρασαν τόσα χρόνια και έχουν βγει τόσα και τόσα παιχνίδια, λέω να ξαναγίνω ο detective Lewton και να προσπαθήσω να ξαναλύσω τους μυστηριώδεις φόνους στο Ankh-Morpork. Τι κιαν ξέρω πως τελειώνει; Μου αρκεί να ξανασυναντήσω τους απίθανους ήρωες του Terry Pratchett, να ξαναγελάσω με τις θανατηφόρες ατάκες και το βιτριολικό χιούμορ του Lewton και να ξανακούσω την εκπληκτική jazz μουσική, που ντύνει ιδανικά τη βροχερή νύχτα:



ΟΚ, σου δίνω ακόμα ένα πιο σαφές δείγμα της 'εκπληκτικής σκοτεινής jazz'... !

9 Απρ 2009

Knowing

Ελληνιστί: Σκοτεινός Κώδικας (ότι ναναι μετάφραση)
Πρωταγωνιστής: Ένας παραμορφωμένος από τα botox Nicolas Cage
Trailer: Ενδιαφέρον!

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο κομπλεξικοί είναι οι αμερικανοί. Υπάρχουν όλα τα κλισέ: η μνήμη της 11ης Σεπτεμβρίου, η μαμά που "έφυγε" άδικα, το μικρομέγαλο 9χρονο που αντιμετωπίζει daddy issues, το όπλο που βρίσκεται στο ντουλαπάκι του συνοδηγού, το επικείμενο τέλος του κόσμου...
Επίσης, υπάρχουν συμπτώσεις, αριθμητικές ακολουθίες, μαζικές καταστροφές, ηρωισμοί, μεταφυσικά στοιχεία, επιστημονικές εξηγήσεις, θρησκευτικές αναφορές, εξωγήινοι παράγοντες, προφητείες... όλα στην ίδια ταινία, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.
Ενδείκνειται για σινεμά, μόνο αν θέλεις να χορτάσεις ειδικά εφφέ, και επεξεργασμένες εικόνες! Για περίπου μια-δυο ώρες μετά το μυαλό έχει μουδιάσει και δε σκέφτεσαι.
Tip: Αν αποφασίσεις να πας πάρε το μεγάλο ποπκορν και τη μισόλιτρη κόκα κολα!

7 Απρ 2009

The nightmares ride away when you refuse to play!

Ήταν νύχτα, κάπου έξω. Πίσσα σκοτάδι και τρομακτική ησυχία. Μπροστά μου υπήρχε μια αλλόκοτη ανηφορική κατασκευή και το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα οριζόντιο κάγκελο που οριοθετούσε την πορεία. Υπήρχε μια απαγορευτική πινακίδα, κίτρινη, με μεγάλα γράμματα, φθαρμένη, σαν να την είχαν τοποθετήσει εκεί από χρόνια. Την αγνόησα επιδεικτικά και ξεκίνησα.

Ανηφόρα για κάμποσα μέτρα. Stop. Στροφή 180 μοιρών. Ανηφόρα κάμποσα μέτρα ακόμα. Stop. Κι άλλη αναστροφή. κ.ο.κ.

Συνειδητοποίησα ότι πίσω μου ερχόταν και άλλοι -δεν θυμάμαι ποιοι-, άνθρωποι που με ξέρουν, τους άκουσα που ψυθίριζαν το όνομα μου.

Το μήκος των κεκλιμένων επιπέδων μίκραινε αντιστρόφως ανάλογα με το ύψος, που όλο και μεγάλωνε. Όσο ανέβαινα ένοιωθα το -ανεπαίσθητο στην αρχή - αεράκι να δυναμώνει και μπορούσα να διακρίνω τα αχνά φώτα κάποιου μικρού οικισμού κάπου μακριά.

Φαίνεται πως οι άλλοι δεν είχαν δει την προειδοποιητική πινακίδα και κάποια στιγμή δίστασαν. Έμειναν αρκετά μέτρα πίσω μου και οι φωνές τους ξεθώριασαν.

Συνέχισα να ανεβαίνω, ώσπου έφτασα στην κορυφή του ονειρικού δημιουργήματος του μυαλού μου. Και τότε άρχισε να φυσάει μανιασμένα. Το δημιούργημα μου άρχισε να ταλαντεύεται συθέμελα κι εγώ γαντζώθηκα για να μην πέσω. Στην αρχή τρομοκρατήθηκα. Σύντομα όμως ο φόβος υποχώρησε, έδωσε τη θέση του στην ανεμελιά και άρχισα να απολαμβάνω τις στιγμές αφού για πρώτη φορά στον ύπνο ή στον ξύπνιο μου μπορούσα «να πετάω». Κάπου εκεί ξύπνησα με ένα ανεξήγητο αίσθημα ευφορίας!


* η ευφυής έμπνευση του τίτλου οφείλεται στους αγαπημένους james!