Oscars 2009

Αυτή τη φορά όλα πήγαν κατ'ευχήν!
Πρώτη φορά η απονομή με βρίσκει τόσο σύμφωνη!
Συγχαρητήρια στο "Slumdog Millionaire", το είχα πει εγώ ότι θα σκίσει.
Συγχαρητήρια και στον λατρεμένο Sean Penn, η ιδιοφυία του δεν κρύβεται.
Για τον B.Button δεν στενοχωρήθηκα και πολύ, εξαρχής είχα βρει την ταινία πολύ θλιβερή.
Ούτε η Jolie το άξιζε. Ωραία η ταινία, καλός ο ρόλος, τον έπαιξε με αξιοπρέπεια, αλλά -πως να το πω- δεν το είχε.. ας μείνω στο γεγονός ότι ήταν πολύ αδύνατη για να ενσαρκώσει μια γυναίκα εκείνης της εποχής. (θυμάμαι τον R.DeNiro να παίρνει και να χάνει κιλά για τις ανάγκες των ρόλων του...)
Χάρηκα πολύ για την Penelope, αδιαφόρησα (η αλήθεια να λέγεται) για τη Winslet, συγκινήθηκα για τον Ledger, διαφώνησα για το καρτούν (τι να κάνουμε είχα ταυτιστεί με το panda) και μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να δω το ξενόγλωσσο από την Ιαπωνία.
Και του χρόνου!

Chinese Contemporary Art

Δεν ξέρω πως έτυχε και θυμήθηκα αυτό τον πίνακα. Αν και τεράστιος σε διαστάσεις, είναι ένα μικρό μόνο δείγμα μιας έκθεσης σύγχρονης κινεζικής τέχνης, που φιλοξενήθηκε στο Γκάζι πέρσι το φθινόπωρο, στα πλαίσια εκδηλώσεων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η συγκεκριμένη έκθεση περιλάμβανε πίνακες ζωγραφικής, κατασκευές, γλυπτά, video art και λεγόταν "Από το Πεκίνο στην Αθήνα" ... ή κάπως έτσι ...
Ας μην αναφερθώ καλύτερα στα ευφάνταστα σχόλια που προκάλεσε η θέαση του συγκεκριμένου, ούτε στις αντιδράσεις για αρκετό καιρό μετά...

Your Catherine is selling the drama

and to love: a god
and to fear: a flame
and to burn a crowd that has a name
and to right or wrong
and to weak or strong
it is known, just scream it from the wall

i've willed, I've walked, I've read, I've talked,
I know, I know,
I've been there before

hey, now we won't be raped
hey, now we won't be scarred like that

it's the sun that burns
it's the wheel that turns
it's the way we sing that makes 'em dream
and to christ: a cross
and to me: a chair
I will sit and earn the ransom from up here

Defragment

Το μυαλό έχει αυτή την απίστευτη ιδιότητα να στέλνει γεγονότα, πρόσωπα, καταστάσεις και μυρωδιές στο πίσω μέρος του. Ασυναίσθητα, χωρίς την ενεργό συμμετοχή μου (ή σου), μικρά κυβάκια σκέψεων, λέξεων ή εικόνων τοποθετούνται στη σειρά, χωρίς να μένει κανένα κενό. Πρώτα τα μεγάλα και πιο πίσω τα μικρά. Πρώτα τα σημαντικά και πιο βαθιά οι λεπτομέρειες. Δεν πετιέται τίποτα, όλα χωράνε σε αυτόν τον σκληρό δίσκο του μυαλού.
Όταν λοιπόν δοθεί ένα ερέθισμα - μια αφορμή, το αντίστοιχο κυβάκι έρχεται στην επιφάνεια και ανοίγει διάπλατα, παρασέρνοντας συνειρμικά και κάποια από τα γειτονικά κυβάκια. Αν αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από τη διαδικασία του συνειρμού (όπως κάνω εγώ), νοιώθεις σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα... τη λατρεύω αυτή την αίσθηση!

Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά μόλις τελείωσα..

Με την TV. Εγώ ο κατεξοχήν άνθρωπος των ΜΜΕ, τελείωσα με την TV. Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι 'μια σταγόνα ξεχειλίζει το ποτήρι'. Κάθισα τις προάλλες να δω αυτή την Πετρούλα που λέει τον καιρό στο STAR. Ναι, παρακολούθησα μέρος του δελτίου, παρακολούθησα και τις διαφημίσεις περιμένοντας. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί ένα από τα πιστεύω μου είναι πως για να απορρίψεις κάτι πρέπει πρώτα να το δοκιμάσεις.
Κόντεψα να σπάσω την τηλεόραση. Απλά. Δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο: το γεγονός ότι υποτιμάται έτσι η νοημοσύνη του κοινού για δυο μονάδες της AGB παραπάνω ή ότι όντως εκεί έξω μπορεί να υπάρχουν δυστυχισμένοι άνθρωποι που έχουν να κερδίσουν κάτι (να περάσουν καλά;) από αυτό το πανηγυράκι;
σ.σ Έχει αρκετές μέρες που είδα τον καιρό και ειλικρινά δεν πίστευα ότι αξίζει τον κόπο να ανεβάσω ολόκληρο ποστ. Την απόφαση την πήρα χθες βράδυ που έπεσα κάνοντας ζάπινγκ επάνω στην εκπομπής της Καλομοίρας - δε μπορω να στεριώσω ελληνική φράση - Σαράντη. Δεν θα αναρωτηθώ ποιος είχε τη φαεινή ιδέα, απλά όπως προείπα..κλείνω την TV!

Uc Maymun:Μια φεστιβαλική προβολή το μήνα Γενάρη

Το σκηνικό το έχω ξαναζήσει. Ολύμπιον, 5ος όροφος, 15 άνθρωποι όλοι κι όλοι για να παρακολουθήσουμε μια ταίνια εναλλακτική, προέλευσης Τουρκίας αυτή τη φορά.
Δεν είχε μουσική. Που πάω και τα διαλέγω... Στους τίτλους αρχής ακουγόταν μια καταιγίδα. Δυνατή βροχή και αστραπόβροντο (καλά, οκ, τις αστραπές δεν μπορείς να τις ακούσεις). Με 11 ώρες δουλειάς φορτωμένες στην πλάτη μου, είπα να γείρω λίγο, να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο κάθισμα και να κλείσω τα μάτια μου για ένα λεπτό. Δε χωρούσα. Α, ρε μαμά, πολύ ψηλή με έκανες... ή μήπως ήταν τα καθίσματα στενά;
Επανέρχομαι:
Το έργο ήταν βγαλμένο μέσα από τη ζωή. Ήταν πολύ καλύτερο απο τις προσδοκίες μου, δικαιολογώντας έτσι το βραβείο σκηνοθεσίας που κέρδισε στις Κάννες και την κοσμοσυρροή του Φεστιβάλ - δεν έβρισκες τότε εισιτήριο ούτε για δείγμα. Θα μπορούσε κάλλιστα να περιέχει κάποιες βίαιες - σκληρές σκηνές, τις οποίες όμως ο σκηνοθέτης έκρυψε περίτεχνα, τις άφησε να εννοηθούν μέσα από τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών.
Ήταν σχετικά με ένα φτωχό υπαλληλάκο - αυτοφωράκια, που μπαίνει στη στενή για ένα χρόνο, τιμωρούμενος για έγκλημα που διέπραξε το αφεντικό του και αφήνει πίσω του ζωή και οικογένεια -γυναίκα και έφηβο γιο. Οι περιστάσεις (λέμε τώρα) ρίχνουν τη σύζυγο στην αγκαλιά του αφεντικού, ο ένας χρόνος περνάει και ο καθένας από τους τέσσερις βιώνει τα δικά του ψυχολογικά.
Στην πραγματικότητα, οι τρεις πίθηκοι είναι τρεις άνθρωποι: ο ένας δεν βλέπει, ο άλλος δεν ακούει, ο τρίτος δε μιλάει. Ποιος είναι ποιος, εσύ αποφασίζεις. Στα πλαίσια της οικογένειας πάντοτε.* Και μετά λύσε μου μια απορία: Όταν συνεννοηθείς να κάνεις ένα θέμα γαργάρα, τότε αυτό ως δια μαγείας εξαφανίζεται; Και μια δεύτερη απορία: Όταν απλώς δεν λες την αλήθεια, τότε αυτό θεωρείται ψέμα;


*το αφεντικό, by the way, κατατάσσεται σε άλλη κατηγορία!

Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;

Slumdog Millionaire. Να το δεις!

Μια ταινία που θα την χαρακτήριζα πολύχρωμη, βρώμικη και φασαρτζίδικη είναι ότι καλύτερο έχω δει τον τελευταίο καιρό!

Ένας νεαρός Ινδός λαμβάνει μέρος στο πασίγνωστο τηλεπαιχνίδι για την καρδιά μιας κοπέλας και η ιστορία του ξετυλίγεται στο χρόνο άλλοτε αστεία, άλλοτε λυπητερή και κάποιες στιγμές τραγικά σκληρή.

Δύο μου άρεσαν: η μουσική επένδυση και το παμπόνηρο μούτρο του πρωταγωνιστή στη νεότατη εκδοχή του!

Σταυρώνω τα δάχτυλα μου κι εύχομαι να σαρώσει στα φετινά όσκαρ.

Και μιας και είπα όσκαρ, έρχονται όπου να'ναι, να η λίστα με τις υποψηφιότητες. Θα έχουμε πολλά να πούμε...

Να μας ζήσει ο νέος πλανητάρχης!

Δευτέρα πρωί, στο πληκτρολόγιο ο αισιόδοξος - χαμογελαστός - εαυτός μου!

Συγνώμη 2008 που τόσο καιρό σε αποκαλούσα 'παλιοχρονιά'.
Δεν θα το ξανακάνω!
Όσο κι αν με δυσκόλεψες κατάφερα να τα βγάλω πέρα, κι αυτά που μου στέρησες έχω αρχίσει να τα παίρνω πίσω. Άσε που, κακά τα ψέματα, είχες κι εσύ τις καλές στιγμές σου!
Anyway, πάμε γι άλλα, πιο ωραία, πιο μεγάλα!

++Notebook 10, Καβάφης
Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
Τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Notebook_9

Charles Baudelaire, τυπωμένος στην ετικέτα του "Πετρίτη Χρυσοχόου"

Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο γρασίδι
μιας τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια,
ρώτα τον άνεμο, ρώτα το κύμα,
το πουλί, το ρολόι, κάθε τι που φεύγει,
κάθε τι που στενάζει, κάθε τι που κυλάει, που τραγουδάει,
που μιλάει ρώτα τί ώρα είναι;
Κι ο άνεμος, το κύμα, τα άστρο, το πουλί, το ρολόι,
θα σου απαντήσουν: Είναι η ώρα της μέθης!
Για να μη γίνεις ο μαρτυρικός σκλάβος του χρόνου,
μέθα μέθα αδιάκοπα!
Αλλά με τί; Με ρακή, με κρασί, με ποίηση, με αρετή...
-Με ο,τι θέλεις, αλλά μέθα!...

Φωτογραφικό Άλμπουμ νο2!

Bruxelles: Μια περιήγηση στην παιδική χαρά του Ευρωπαίου Ηγέτη!

Rue de la Loi near the "Schuman Plein"

L'Atomium seen through mini-europe

Bruparck theme park

La Grand Place - Grote Markt

Φωτογραφικό Άλμπουμ!

H νύχτα πέφτει στο Dusseldorf ...

Altes Rathaus

Ich und Rhine (mit Menia und Rihard)

Das Rheinturm

Marktplatz

(Herr Wellem und das neues Rathaus)

Konigsalle - "The Ko"