My name is Bond, James Bond

Είδα τη νέα του ταινία -όχι δεν πλήρωσα εισιτήριο. Λοιπόν:

1) Δεν ξεστόμισε τη θρυλική ατάκα που τσακίζει κόκκαλα, ρίχνει γυναίκες, ψαρώνει κόσμο κ.ο.κ.

2) Δεν μας εξήγησε τι στο καλό σημαίνει το "Quantum of Solace". Νομίζω πάντως ότι το είδα γραμμένο πάνω σε μια βάρκα.

3) Δεν είχε και τις πιο ωραίες γυναίκες να τον περιτρυγιρίζουν.

4) Δεν μας προσέφερε ούτε ένα ελαφρύ μειδίαμα. Ούτε έκανε το δικό μας χειλάκι να σκάσει ένα χαμόγελο. Απόλυτη σοβαρότητα!

5) Δεν ήπιε coca cola - ούτε Heineken.

6) Δεν βρέθηκε κανείς να τον ρωτήσει τι ώρα είναι, άρα ούτε το ακριβό του ρολογάκι μας έδειξε.

7) Δεν μας έπεισε για τις οδηγικές του ικανότητες, αφού την Aston Martin τη σμπαράλιασε στους τίτλους αρχής. Έκτοτε, όλα τα αμάξια της ταινίας ήταν Ford.

8) Αντιθέτως, οδήγησε όλα τα άλλα μέσα: μηχανή, ταχύπλοο, αεροπλάνο...

9) Όπως πάντα ήταν κοκκέτης, ντυμένος στην τρίχα, είτε με τζινάκι - ζιβάγκο, ή με πανάκριβο σμόκιν.

10) Και φυσικά ήταν ο μόνος, ο απόλυτος σταρ!! Ο απόλυτα γοητευτικός αρσενικός... αν και εμένα δεν παύει να μου θυμίζει (λαθρο)μετανάστη από γείτονα χώρα.

Γενικώς, όμως ποια είμαι 'γω που θα κρίνω έναν James Bond; Απλώς κάθησα και απόλαυσα αυτό το χολιγουντιανό συνοθύλευμα εκρήξεων και τεστοστερόνης με ένα κουβά ποπ κορν. Αν δεν ήταν 17-Νοε θα είχα προτιμήσει να κατεβώ σε κάποια ταινία του Φεστιβάλ.

Και κάτι τελευταίο, το λέω ξέροντας ότι θα γυρίσει εναντίον μου: Μου φαίνεται τελικά ότι προτιμώ τον Transporter. Είναι πιο cool, πιο zen και δε σκονίζει τα κουστουμάκια του.

YourCatherine proudly presents: "Οι περιπέτειες μιας σινεφίλ Vol.1: Οι 3 ήττες"

Έχουμε και λέμε: το γεγονός και μόνο ότι έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στις αποθήκες στο λιμάνι την 3η μέρα του Φεστιβάλ μπορεί να θεωρηθεί απο μόνο του μια πρώτης τάξεως ήττα.

Αποφάσισα λοιπόν να δω τους "3 Πιθήκους" ("Uc maymun"), τουρκική παραγωγή, ταινία έναρξης στις"Ματιές στα Βαλκάνια". Φυσικά, δεν βρήκα εισιτήρια (δεύτερη ήττα, τι περίμενα άλλωστε δύο ΩΡΕΣ πριν την προβολή)
Βασικά, δεν βρήκα εισιτήριο για καμιά από τις βραδυνές προβολές της Κυριακής. Ούτε για το "Liverpool", ούτε για το "Άσε το κακό να μπει", ούτε καν για τον "Πιλότο Αμπού Ραέντ" (σ.σ. στη συγκεκριμένη ταινία δεν υπάρχει κανένας πιλότος...) Όχι, για το "Φιλί της ζωής" του Ζαπατίνα δε ρώτησα.

Η τρίτη ήττα δεν άργησε να 'ρθει, καθώς ζήτησα εισιτήρια για το "Akires to Kame" ("Ο Αχιλλέας και η χελώνα"). Φυσικά δε βρήκα (τι περίμενα άλλωστε δύο ΜΕΡΕΣ πριν την προβολή- Takeshi Kitano είναι αυτός)

Έτσι, πέρασα τη βραδιά μου τρώγωντας Patafritas και χαζεύοντας βιτρίνες στην Τσιμισκή. Και μετά στο σπίτι είδα το "Danny the dog". Και μου άρεσε!

Pieces

Σήμερα αδειάζω το μυαλό μου από διάφορα θεματάκια και τα αποθέτω εδώ. Μιας κι έρχεται Σαββατοκύριακο....

1) Αρχίζει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου! Άντε να χαρώ εγώ! Εκπληκτική αφίσα -πολύ μου άρεσε!- εύχομαι οι αρμόδιοι να είδαν την όλη διοργάνωση με φρέσκια-εναλλακτική ματιά. Πάντως, μέχρι χθες το απόγευμα στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ δεν υπήρχαν προγράμματα προβολών. Θα κάνω άλλη μια απόπειρα σήμερα.

2) Άνοιξε χθες το ALDI και εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους. Εικόνες βαριάς οικονομικής κρίσης, σου λέω.. Εκατοντάδες κόσμος, πολλαπλάσιες σακούλες, καροτσάκια, παιδάκια, σαλαμάκια (από το μπουφέ).. ένας χαμός! Τόσα αυτοκίνητα είχα να δω στη γειτονιά μου από τότε που έγινε η διάνοιξη της Βρυούλων. Κρίμα που δεν έβγαλα φωτό.

3) "Παίρνω το λεωφορείο γιατί έτσι μ'αρέσει!!!", "Αγαπητέ επιβάτη γίνε φίλος με τον οδηγό".. είναι κάποια μόνο από τα μηνύματα που περνάνε στα scroll στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!

4) Χθες βράδυ εκνευρίστηκα! Είναι δυνατόν σε ολόκληρο σπίτι -ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ- να μην υπάρχει ένα στυλό;;; Σήμερα πρωί-πρωί μπήκα στον Μαλλιάρη και πήρα ένα σετ των 10, έτσι για να βρίσκονται.

5) Νομίζω ότι (επιτέλους) βρήκα σχολή Tai-Chi στη Θεσσαλονίκη :)

6) Πότε επιτέλους θα βρέξει;;;

σ.σ Το παραπάνω ποστ γράφτηκε υπό τους ήχους του "All the way to Reno" (τρελο-κόλλημα των τελευταίων ημερών).

Μάθημα Οικιακών!

Πρέπει να μάθω να το κάνω κι εγώ...

Another point of view!

Μέτακόμισα. Επέστρεψα στο παλιό μου γραφείο. Ο προσανατολισμός μου τώρα είναι 180 μοίρες αντίθετος. Άλλαξα οπιτκή γωνία. Αυτοί που κάθονταν δίπλα μου είναι πλέον απέναντι. Anyway... it's still the same old me.

Η οδύσσεια του Δημοσίου...

Έρχεται η νέα σειρά που θα σας καθηλώσει... Ζήστε την ένταση και την αγωνία μέσα σε Κ.Ε.Π., Α.Τ., Δ.Ο.Υ, ΥΠ.Ε.Π.Θ και άλλους Χ.Ε.Δ.Τ (=χώρους του ευρύτερου δημόσιου τομέα). Παρακολούθηστε με κομμένη την ανάσα την πάλη αθώων, καθημερινών ανθρώπων (λέμε τώρα!) με το τέρας της γραφειοκρατείας.

Μη χάσετε απόψε τη μεγάλη πρεμιέρα: Θα καταφέρει η υπογράφουσα να αποσπάσει τις απαραίτητες πληροφορίες από την υπάλληλο του Κ.Ε.Π. και πόσο χρόνο κάνει ένα πιστοποιητικό γεννήσεως να φτάσει από το νομό Σερρών (σ. σ. η διακίνηση των εγγράφων υπηρεσιακά γίνεται μέσω Κ.Τ.Ε.Λ !!!!!!) Stay tuned!

Ώρα για πρωινό...

"Είναι απολύτως αποδεκτό να πάρει κανείς το πρωινό του στο κρεβάτι του, επάνω σ'έναν δίσκο, και τούτο όχι μόνον όταν είναι ασθενής! Ο δίσκος με το πρωινό διευθετείται ως εξής: αριστερά εμπρός όπως βλέπουμε το δίσκο τοποθετείται το φλιτζάνι του καφέ ή του τσαγιού με το χερούλι στραμμένο προς τα αριστερά και το κουταλάκι ακουμπισμένο μέσα στο πιατάκι του φλιτζανιού δεξιά. Δεξιά του δίσκου τοποθετείται ένα μεγαλύτερο πιατάκι με τις φρυγανιές και το ψωμί. Ανάμεσα τους, εμπρός, βάζουμε το ποτήρι με τον χυμό ή το πιάτο με τη φρουτοσαλάτα. Στο πίσω μέρος του δίσκου δεξιά βάζουμε το βούτυρο και τις μαρμελάδες ή το μέλι. Στη μέση τη ζαχαριέρα και αριστερά, στην άκρη, την τσαγιέρα ή την καφετιέρα με τη λαβή της γυρισμένη προς τα αριστερά". [Χρ. Ζαμπούνη, Savoir - Vivre]

Εγώ πάντως κάθε πρωί μασουλάω ένα τοστ, τρέχοντας σαν την τρελή μες στο σπίτι, και πίνω ένα γάλα μονορούφι, "μια καταπιά", που λέει και η μαμά μου!

Wall-e

Κατά την προσωπική μου, ταπεινή, άποψη κερδίζει μακράν την πρώτη θέση στη λίστα των αποτυχημένων ταινιών κινουμένων σχεδίων. Προσωπικά, ήθελα να κλείσω το DVD, συνέχισα όμως ως το τέλος για να μπορώ με σιγουριά να το βαφτίσω "Χειρότερο καρτούν όλων των εποχών".

Το story: Σκουριασμένο ρομποτάκι, ονόματι Γουόλυ, ξεφεύγει από το ρουτινιάρικο έργο της ζωής του να καθαρίσει τους τόνους σκουπιδιών που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη Γη και ερωτεύεται λευκή, ψηφιακή, hi-end ρομποτίνα (Ήβα). Με όπλο το μοναδικό πράσινο βλαστάρι του πλανήτη, προσπαθούν μαζί να διακόψουν την αιώνια εκδρομή των ανθρώπων στο διάστημα και να τους πείσουν να επιστρέψουν στον άλλοτε υπέροχο πλανήτη Γη.

Η ταινία είχε απ' όλα: βρωμιά, σκουριά, μια κατσαρίδα (b-role), εμετικούς χοντρομπαλάδες ανθρώπους, καθώς και όλα τα κλισέ που θα περίμενε κανείς να συναντήσει σε μια τέτοια ταινία. Οι διάλογοι έλαμψαν δια της απουσίας τους. Επικοινωνία μηδέν -ούτε καν μεταξύ των ανθρώπων-, και ούτε μία ατάκα!!?

Στα θετικά, η εκφραστικότητα του Γουόλυ - κι όμως ένα μάτσο παλιοσίδερα μπόρεσε να με κάνει να συγκινηθώ. Καλό επίσης και το τραγούδι στους τίτλους τέλους, "Down to Earth" από τον Peter Gabriel.

Celebrity news

Πρώτη παγκόσμια παρουσίαση της νέας πολυτελούς κατοικίας του διάσημου ζεύγους Pit & Jolie!!

Όπως μπορείτε να διακρίνετε στην αποκλειστική φωτογραφία που εξασφάλισε το blog μας, η υπερπολυτελής κατασκευή διαθέτει ξύλινη κατοικία δύο χώρων, υδραυλικό σύστημα τελευταίας τεχνολογίας και υπερσύγχρονο γυμναστήριο με κορμούς, κεκλιμένα επίπεδα και μεταλλικό τροχό. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στον περιβάλλοντα χώρο του κτίσματος, ο οποίος έχει επενδυθεί εξολοκλήρου με φυσικό ροκανίδι, που ανανεώνεται σε 24ωρη βάση, ενώ με ειδική παραγγελία το ζεύγος απέκτησε σκελετό από χριστουγεννιάτικο έλατο προέλευσης Ταξιάρχη Χαλκιδικής.

Η αλλαγή περιβάλλοντος ωστόσο, φέρεται να έχει προκαλέσει ρήξη στις σχέσεις του ζευγαριού... Οι κακές γλώσσες μιλούν για ομηρικούς καυγάδες, που λαμβάνουν χώρα κυρίως τη νύχτα. Ανεπιβεβαίωτες φήμες θέλουν ως αίτία την εκρηκτική φύση της Jolie. Ο Pit ως υπόδειγμα οικογενειάρχη προσέλαβε αμέσως σύμβουλο γάμου - διαμεσολαβητή για να λύσει το πρόβλημα, ο οποίος πρότεινε ως λύση την προσωρινή απομάκρυνση ενός εκ των δύο "για να ηρεμήσουν τα πνεύματα", όπως χαρακτηριστικά δήλωσε.

Παρακάτω, φωτογραφίες της άλλοτε ειρηνικής συνύπαρξης του ζεύγους...

Dali

Το συγκεκριμένο έργο ανήκει στον αξεπέραστο Salvador Dali και ονομάζεται "Κύκνοι ανακλούμενοι σε Ελέφαντες". Δεν είναι και από τα πιο γνωστά, εγώ τουλάχιστον δεν το είχα ξαναδεί, το συνάντησα στη νέα συλλογή που απέκτησα πρόσφατα και μου θύμισε ...ολίγον από Gonsalves (σαφής επιρροή του 'παλιού' στον 'νέο'). Δεν θα αναρωτηθώ τι συμβολίζει η φωτιά στα βράχια, ούτε τι ακριβώς είναι αυτό το πλάσμα που διακρίνεται να βγαίνει από το νερό. Ο κύριος, όμως, με τα χέρια στη μέση ποιος είναι; Και γιατί κοιτάει έξω από το κάδρο;

Επισημο καλωσόρισμα!

Ορίστε! Ο τελευταίος χρόνος της ζωής σου σε κουτιά! Το επάγγελμα που διάλεξες θα σε πάει και θα σε φέρει πολλές φορές. Εφόσον, το διάλεξες καλωσήρθες.. για όσο μείνεις. Το ξέρω ότι δεν θα είναι για πολύ :)

Σκόρπιες σκέψεις

Τίποτα συγκεκριμένο... έτσι, αποφάσισα το τελευταίο post του Οκτωβρίου να το γράψω από 'δω, από το σπίτι, μες στη νύχτα. Υπόσχομαι το πρώτο post του Νοέμβρη να έχει ουσία. Παρεπιπτόντως, ο Νοέμβριος είναι ο αγαπημένος μου μήνας του χρόνου. Welcome!!!